Publiciteit per computer

“Goed idee: we starten een PR-firma! O nee, we noemen het communicatiebureau. Of toch maar mediabedrijf? Hoe dan ook: we gaan aan de slag met communiceren en publiceren! Maar hoe komen we dan aan klanten? Ehm… Door reclame te maken! Super! En de goedkoopste vorm van reclame is natuurlijk een mooi bord boven de deur van ons bedrijf.” Dat moet deze Franse zaak hebben gedacht. Oké, het is een soort van veredelde copyservice, maar ze doen toch hun best. Hun boodschap is duidelijk: ze roepen dat ze de publiciteit kunnen verzorgen. En dat doen ze niet zo maar. Nee, daarvoor zetten de – hou je vast – een computer in! Kijk maar, het staat er echt…

Als het om publiceren gaat, zet dit bedrijf alle middelen in. Zelfs hun computer! (c) skrivadur.

iMistake en iCucumber

Dat het nog steeds komkommertijd is, lijkt me duidelijk als je de media een beetje in de gaten houdt. Berichten die anders als te commercieel zouden worden weggehoond, halen moeiteloos het nieuws. Zoals het bericht van het eierdopje dat geen eiPott mag heten. Welke ‘heldere’ geest dit bericht heeft verzonnen, is niet duidelijk. Op nu.nl werd bijvoorbeeld op 23 augustus 2010 het volgende gezegd: “Het nieuwe eierdopje van de Duitse designfabrikant Koziol heeft een andere naam gekregen. Eigenlijk wilde het familiebedrijf het nieuwe ontwerp eiPott noemen, maar computerconcern Apple stak daar via de rechter een stokje voor.” Nieuw? Nee hoor: sinds vorig jaar zijn de eiPottjes al te koop. Op deze website is er zelfs een bericht aan gewijd. Gisteren was ik nog bij een leverancier in relatiegeschenken en daar stonden ze ook nog steeds te bewonderen onder deze naam. Dus hoe de media nu ineens op het idee zijn gekomen dat de eierdop van de Duitse designers een noviteit is… Joost mag het weten. Leuk zijn ze in ieder geval! Een gevalletje van iMistake en iCucumber?

MP3 voor een appel of een ei? (c) Koziol.

De klimaatleugen regeert

Jarenlang schotelde het KNMI in De Bilt ons verkeerde temperaturen voor. Dit had te maken met het feit dat de meetapparatuur te beschut stond. En iedere beschut-terras-in-de-winterzonliefhebber weet wat dat tot gevolg heeft.

Een weerstation kan er ook naast zitten. Zeker in een beschutte omgeving.

Bok schieten
Het blijkt dat het KNMI niet het enige instituut is dat regelmatig een bok schiet. Ook andere ‘vooraanstaande’ en ‘wetenschappelijke’ klimaatinstituten zitten er regelmatig naast. Hun verkeerde data zijn voer voor tendentieuze en manipulatieve berichtgeving in de media. Berichten over de desastreuze opwarming van de aarde zoemen in het rond. Achteraf blijkt dat er vaak meetfouten worden gemaakt, dat meetstations op verkeerde plekken zijn gebouwd (in stedelijke gebieden waar de warmte blijft hangen door het asfalt en beton) en dat satellieten vaak blinde vlekken vertonen die worden aangezien voor smeltende ijskappen. Maar deze corrigerende nieuwsberichten bereiken de media nooit.

Op de vlucht voor de klimaatleugenaars?

Kritische houding
Het is angst en manipulatie die regeren. List en bedrog vieren hoogtij! Een kritische houding wordt niet op prijs gesteld. Een wetenschappelijke houding ook niet. Want wie naar de gegevens kijkt, kan alleen maar concluderen dat de aarde niet opwarmt, maar afkoelt. Daar hoor je echter niemand over, want dit past niet in het politieke spel van angst en beven.

De aarde koelt af, maar daar hoor je niemand over.

Dom houden
De burger wordt dom gehouden, krijgt manipulatieve berichten voorgeschoteld en wordt gehersenspoeld. Luid wordt geroepen over de opwarming van de aarde, over verplichte CO2-reducties en over ‘milieukeurmerken’. Maar er is geen bewijs. Helemaal nulkommanoppa.

"CO2-reductie of niet, ik moet toch altijd mijn stoepje sneeuwvrij maken!"

Elkaar naroepen
Het is wel grappig dat we elkaar allemaal naroepen dat we moeten werken aan een CO2-reductie. Aan alle kanten worden er bizarre CO2-heffingen bedacht. Het resultaat is dat het de burger geld kost en dat er een heuse CO2-reductie-industrie is ontstaan. Waarom? Omdat het de bewindslieden goed uitkomt. Waarom hoor je niemand meer over de vermeende zure regen? Dat was in de jaren tachtig van de twintigste eeuw het ‘CO2-probleem’! De bossen zouden sterven als we niet snel zouden optreden. En optreden mag je vertalen in het betalen van belastingen en heffingen. Maar de zure regen loste op als sneeuw voor de zon. De bossen bleven leven. En niemand hoor je er meer over. Er worden zelfs geen kritische vragen gesteld. Nu trappen we er weer met z’n allen in.

Hét probleem van twintig jaar terug: de zure regen. Dit 'probleem' is vanzelf opgelost!

Wakker worden
Mensen: wordt eens wakker! Die CO2 is nodig! Zonder CO2 kan de mens niet leven. CO2 is immers voedsel voor planten en bomen. Van C02 maken zijn via fotosynthese zuurstof! Wellicht geeft dit stof tot nadenken?! Wie meer wil weten over het andere – kritische – geluid, kan bijvoorbeeld eens googelen op ‘Ton Begemann’, emeritus hoogleraar aan de TU/e. Maar er zijn nog meer strijders tegen de klimaatleugen die nog steeds schijnt te regeren!

Krantenbaasjes willen geld zien

De krantenbaasjes willen geld zien. Dat is duidelijk. De strijd met internet en andere nieuwe media is immers hard. De gedrukte media (en dan vooral de dagbladen) hebben het zwaar. Het duurder maken van de abonnementen kan niet onbeperkt lang doorgaan. Evenmin kunnen de advertentietarieven nog hoger worden opgeschroefd.

De journalist heeft niet langer het alleenrecht op nieuws.

Internetgebruikers moeten betalen
Hmm… Wat dan? Hoe kunnen de traditionele media dan wel aan geld komen? Het marktaandeel vergroten door met innovatieve producten te komen? Nee, dat is geen optie, de kranten zijn sinds het uitvinden van de boekdrukkunst niet super innoverend geweest. Eureka! We laten de internetgebruikers gewoon betalen. Want internet, dat is een plek waar de illegaliteit welig tiert. Dat is een broedplaats van…gratis (GRMBL!) nieuws! Die lui pakken we aan.

De kranten moeten innoveren. En de innovatiekosten zelf betalen.

Heffing per aansluiting
De krantenbaasjes zijn blij. Zeker nu er wordt gedacht aan een heffing op elke internetaansluiting om de kranten te steunen. Met de opbrengsten van deze ‘perstaks’ moeten de krantenbaasjes innovatieprojecten gaan opzetten. Dit is een serieuze aanbeveling van de commissie-Brinkman. In opdracht van minister Ronald Plasterk (Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen) boog deze club zich over de toekomst van de Nederlandse dagbladsector. De commissieleden denken aan een zogenoemde ‘opslag’ van een paar euro per jaar. De kassa rinkelt en levert een slordige twintig miljoen op!

Niet janken, maar je krant aantrekkelijker maken. Dat werkt!

Perstaks dankzij drogredenen
De commissie komt met drogredenen waarom de ‘perstaks’ er zou moeten komen. Hou je vast: “De traditionele media hebben nog geen manieren ontwikkeld om geld te verdienen aan de online publicatie van nieuws” en “De heffing helpt de consument te beseffen dat nieuws op internet ook moet worden betaald”. Huh? Sterker nog: HUH! Dat de kranten hebben geslapen terwijl internet aan een opmars bezig was, kan toch niet op de internetgebruikers worden afgewenteld? Verder bestaat er ook zoiets als een vrije nieuwsgaring. Dat woordje vrij houdt ook kosteloos in. Kranten doen dat ook. Die verpakken het vrije nieuws in papier en vragen er geld voor. Waarom zou de internetgemeenschap er dan voor moeten opdraaien? Bizar! Het is écht Nederland op zijn smalst dat een commissie durft te komen met dit soort ‘wijze’ plannen! Wanneer leren ze nu dat internet een feit is? Dat internet zich niet in regels laat vangen? Dat op internet het vrije woord regeert? Ook als het om nieuws gaat! Da dagbladsector moet zelf de problemen oplossen en niet – nu het even wat tegenzit – als een klein huilend kind aankloppen bij de overheid.

Oorlog in omroepland

Het is oorlog in omroepland. Elke publieke omroep vecht om zijn of haar voortbestaan. De ene ledenwerfactie na de andere wordt over de televisiekijkende en radiominnende natie uitgestort. De eindspurt is ingezet.

Zo veel omroepen, zo weinig publieke netten.

Schaapjes in de kudde
Voor 1 april a.s. moeten de bestaande en nieuwe omroepen voldoen aan het minimale ledenaantal. Heb je te weinig schaapjes in je kudde? Dan is het over en uit. Hoewel skrivadur en skrivadurske al lid waren van een ‘grote’ omroep, is nu ook de keuze gemaakt om lid te worden van een bewuste kleine omroep. De programmamakers van deze club zijn anders, niet doorsnee. En daar houden wij wel van.

Het is oorlog in omroepland, dat is duidelijk.

Nog een keuze maken?
Voor iedereen die nog een keuze wil maken, even een skrivaduriaans overzichtje van clubs die je hulp kunnen gebruiken:

BNN kan jouw steun gebruiken!

Het groene boegbeeld in medialand: Llink.

Televisiekijkers gaan tegenwoordig ´to the max´.

In Fnac en as…

Als skrivadur in la douce France is, heeft hij altijd de bijna niet te onderdrukken neiging om te snuffelen bij de Fnac. Ik zoek hier naar interessante, vreemde en aparte muziek en muzikanten. Hierbij richt ik me op alles wat niet mainstream is. Van dat soort geluidsbehang schettert er immers elke dag al veel te veel uit de geluidsboxen.

Walhalla van cultuur
De Fnac is het walhalla voor liefhebbers van cultuur. Het is een tempel voor beeld, geluid, literatuur, lectuur, programmatuur en apparatuur (fotografie, audio, video, computers en telefonie). Zet mij in een Fnac-filiaal en ik ben uren zoet. Onlangs las ik het bericht dat één van de oprichters van de Fédération Nationale d’Achat des Cadres is overleden. De Franse warenhuisketen was dus even in Fnac en as.

Max Théret, oprichter van de Fnac.

Bedrijf zonder winkels
Max Théret, zo heet de bewuste stichter van de Fnac, overleed eind februari in Parijs. De goede man had de gezegende leeftijd van 96 jaar. Hij overleefde zijn medeoprichter André Essel, die in 2005 de lamp uitdeed. Max en André begonnen in 1954 met een bedrijf zonder winkels. De twee verstokte Trotskisten (!) en antifascisten geloofden dus in de werking van het kapitalisme. Wellicht wilden ze het kapitalisme van binnenuit veranderen. Hun doel was om goedkopere producten aan te bieden aan de consument. Ze vonden dat ‘actie voor de consument’ een aanvulling was op politieke actie.

Kortingen tot wel 25 procent
Hoe dan ook: de twee communisten werden ondernemer. Ze richtten zich op de verkoop van huishoudelijke apparaten, textiel en sportartikelen. Hierbij werkten ze met een nieuwe formule: klanten moesten lid worden van de Fnac. Het was dus een soort van inkoopcollectief. De kortingen liepen op tot wel 25 procent.

Stunten met prijzen doet de Fnac nog steeds. (c) www.fnac.com.

Stofzuigers, mixers en blenders
Pas aan het einde van de jaren vijftig opende de Fnac zijn eerste winkel. Toen werd het aanbod ook meteen uitgebreid naar boeken, fotografieapparatuur en –accessoires en geluidsdragers. Na verloop van tijd verdwenen de textiel- en sportgoederen en de stofzuigers, mixers en blenders uit de winkels en werd de Fnac het voorbeeld van een multimediaal shoppingcentrum. Overigens zorgden de Fnac-baasjes er voor dat de Franse overheid wetgeving maakte die zorgde voor minimumprijzen voor boeken. Zo wilde de conservatieve overheid er voor zorgen dat de Fnac niet te veel kortingen gaf.

De Fnac moet je zelf ontdekken. (c) www.fnac.com.

Vestigingen in meerdere landen
De Fnac is al lang geen zelfstandige organisatie meer. Van het Trotskisme is niets meer te merken. Van de scherpe prijzen wel. Daar heeft de Franse distributiegroep Pinault Printemps Redoute (PPR) – de moederorganisatie van de Fnac – gelukkig niets aan veranderd. Wat Max en André nooit hadden kunnen bevroedden, gebeurde toch: de Fnac groeide uit tot een groot bedrijf met vestigingen in meerdere landen. Behalve in Frankrijk zijn er Fnac-winkels in België, Brazilië, Griekenland, Spanje, Italië, Portugal, Zwitserland en Taiwan. Helaas niet in de Lage Landen…

Fruit als logo
Inmiddels verdienen er 20.000 medewerkers een boterham bij de Fnac. Alleen Frankrijk telt al bijna 12.000 Fnaccers. En die kunnen je allemaal helpen aan die bijzondere muziek, dat interessante boek, die geinige MP3-speler en die kekke computer met het stukje fruit als logo! Ben je er nog nooit geweest? Ga er dan maar eens kijken. Je kunt – uiteraard – ook online terecht: www.fnac.com. Ken je de Fnac? Dan hoef ik niets meer te zeggen.

Manipulatieve media

Sentimenten en emoties worden de laatste tijd steeds vaker op een niet te misverstane wijze door de media gemanipuleerd. Onder het motto ‘slecht nieuws verkoopt’ worden positieve berichten op een zeer negatieve manier benaderd. Iedereen weet inmiddels dat de auto-industrie het (even) moeilijk heeft. Slechts weinigen beseffen dat dit wel vaker het geval is geweest. Inzakkende en opverende verkopen kunnen worden opgemerkt als je de historische gegevens bekijkt. Er is zelfs een mooie curve van te maken, waarin je de immer terugkerende elementen van groei en krimp ziet.

Relativerende blik
Zullen we even met een geschiedkundig relativerende blik kijken naar de verkoopcijfers van de afgelopen twee decennia? Hou je vast, want het is een hele lijst:

• 1989: 495.653 verkochte voertuigen
• 1990: 502.704 verkochte voertuigen
• 1991: 490.407 verkochte voertuigen
• 1992: 491.970 verkochte voertuigen
• 1993: 391.934 verkochte voertuigen
• 1994: 433.913 verkochte voertuigen
• 1995: 446.388 verkochte voertuigen
• 1996: 473.473 verkochte voertuigen
• 1997: 478.318 verkochte voertuigen
• 1998: 543.056 verkochte voertuigen
• 1999: 611.776 verkochte voertuigen
• 2000: 597.625 verkochte voertuigen
• 2001: 530.287 verkochte voertuigen
• 2002: 510.744 verkochte voertuigen
• 2003: 488.159 verkochte voertuigen
• 2004: 484.370 verkochte voertuigen
• 2005: 463.763 verkochte voertuigen
• 2006: 479.355 verkochte voertuigen
• 2007: 502.400 verkochte voertuigen
• 2008: 499.811 verkochte voertuigen

Bron: Autoweek.

Afbraak en herstel
Als je deze gegevens bekijkt zie je flinke stijgingen en dalingen. Je ziet afbraak en herstel. Het komt dus goed. Dat is een feit. Overigens dienen we ook te beseffen dat de auto’s kwalitatief steeds beter worden. Daardoor is de vervangingsfrequentie ook lager. Tegelijkertijd zit er een natuurlijke grens aan het aantal voertuigen dat we hier in de Lage Landen hebben rondrijden. Goed, en hoe zat het dan met de verkopen in de eerste maand van 2009? Die zijn ook al bekend: er werden 56.148 kentekens op naam gezet. In sommige media – je moet goed zoeken – kun je lezen dat de prijzen van tweedehands auto’s weer aan het stijgen zijn. Als je nog beter zoekt, kom je er ook achter dat de verkopen in Duitsland gegroeid zijn. Maar dat is goed nieuws, en dat verkoopt niet. Of heb ik het mis?

De Dacia Duster concept car. (c) Dacia.

Dacia Duster
Gisteravond zag en hoorde ik een mooi staaltje van manipulatieve berichtgeving. Het RTL nieuws besteedde wat selectieve aandacht aan de Salon van Genève (voluit: le 79e Salon International de l’Auto et accessoires de Genève). Er waren ‘schone wagens’ te zien. Veel eco, veel groen, veel elektro en veel proto en concept. Op een gegeven moment bleef de cameraman staan bij een futuristisch model van Dacia: de Duster. De voice-over sprak met een bastoon een tekst uit die ongeveer in de volgende richting kwam: “Wat is het toch erg gesteld als automobielfabrikanten hun nieuwe modellen moeten aanprijzen door bij de verkoop een fiets weg te geven.“

De fiets kan mee. Je krijgt 'm er niet gratis bij. (c) Dacia.

Goed opgelet
De ‘journalist’ had goed opgelet, want in de Duster was inderdaad een fiets te zien. Maar nee, die fiets krijg je niet cadeau. Sterker nog: die fiets is niet te koop. De Duster trouwens ook niet. Het was immers een concept car. En het kenmerkende van zo’n model is dat het een richting aangeeft. Proto’s komen nooit in de showroom. Die moeten imponeren. Dacia wilde aangeven dat zij bezig zijn met het ontwikkelen van een vrijetijdsauto.

De Dacia Duster concept car in zijn element. (c) Dacia.

Crossovermodel
De Duster is een stoer crossovermodel, een kruising tussen een SUV en een MPV. Een bak waarmee je alle kanten op kunt. Je kunt er zelfs een mountainbike mee vervoeren op weg naar nieuwe avonturen. Autoweek omschrijft het op zijn website als volgt: “Bij de achterbank aan de rechterzijde kan een deel middels een druk op de knop worden opgeklapt, zodat er een riante ruimte ontstaat om bijvoorbeeld een fiets te bergen.” Dank je wel Autoweek! Waarom stoor ik me toch zo aan deze berichten? Omdat ze er voor zorgen dat we in ons kikkerland elkaar een depressie aanpraten. En dan heb ik het niet over de economie!

Wat je aandacht geeft, groeit

Een econoom ben ik niet. Gelukkig maar. Stel je voor dat je in de huidige tijd je brood moet verdienen met het uitstallen van je wijsheden over hoog- en laagconjuncturen. Als je niet oppast, word je voor een politiek karretje gespannen. En als je niet nog meer oppast, word je voor gek versleten omdat je een mening hebt, die afwijkt van de grootste gemene deler.

Je geld is 'veilig' op de beurs.

Geloof niet alles

Zo moet je momenteel vinden dat we in een dieprode crisis zitten. Als je nu als econoom roept dat het allemaal wel meevalt en dat het typisch een geval is van elkaar napraten en elkaar in de put zeuren, dan word je met de nek aangekeken. skrivadur mag dit wel roepen. Hou je vast: het is allemaal ANDERS! Geloof niet alles wat de media roepen! Fortis was een goede bank, totdat er werd gesmiespeld dat de bank wellicht in de problemen zou zitten. Gevolg: Fortis kwam ten val. De Nederlandse overheid nam de ‘gezonde delen’ van Fortis over. Gevolg: definitief einde-oefening voor Fortis. Tegelijkertijd zijn de bonussen in de bancaire wereld nog steeds strijk aan zet. Tja, behaalde resultaten uit het verleden…

Het grote gegoochel

Een half jaar geleden stond Nederland er goed voor. Volledige werkgelegenheid voor iedereen was een vooruitzicht. Zeker met het opdoemende probleem van de vergrijzing aan de horizon. Iedere ondernemer schreeuwde om personeel. Toen zakten de Verenigde Staten door het financiële ijs. In de Lage Landen bij de zee keken we naar de overkant van de Grote Oceaan met een gevoel van ‘zie-je-nou-wel’ en ‘eigen-schuld-dikke-bult’. Het moest daar ooit spaak lopen. Toen begon het grote gegoochel. Van de ene op de andere dag gingen banken elkaar niet meer vertrouwen. Van de ene op de andere dag kregen ondernemers geen leningen meer. Van de ene op de andere dag was er geen woningnood meer en daalden de huizenprijzen. Van de ene op de andere dag kocht de consument niets meer. En van de ene op de andere dag werd de rijksoverheid dé bank van Nederland.

De horeca zit vol.

Ophouden met het gezeur

Ja, dat zou je bijna geloven. Het gekke is dat er nog nooit zo veel verkocht is tijdens de feestdagen eind 2008. Ook de horeca heeft weinig reden tot klagen (ja, ze moeten ook eens ophouden over het gezeur over het rookverbod. Dat is gewoon een goede zaak). De horecabazen verhoogden met de invoering van de euro hun prijzen op een criminele manier (ooit 5 gulden betaald voor een kopje koffie? Tegenwoordig is 2,25 euro heel ‘normaal’), logisch dat de consument ooit wijzer zou worden. Hoewel…er wordt nog steeds op grote schaal gestapt en gehapt. En heb je wel eens ooit geprobeerd om te winkelen op koopavond of in het weekeinde? Nou…dan kun je – nog steeds – over de koppen lopen. Ook de vakantiereizen zijn weer geboekt. En we doen ook nog steeds dure boodschappen bij Appie Happie. Overigens is onze koopkracht in tijden niet zo goed geweest (zeggen ze).

Nuchter worden

Waar ik naartoe wil met deze voorbeelden? Naar het besef dat we eens een keer nuchter moeten worden. Dat we ons humeur niet moeten laten afhangen van de beurskoersen. Die schommelen altijd en zeker als er gehaaide jongens heel snel heel rijk willen worden. We moeten onze oren ook niet laten hangen vanwege de doemdenkerij van Balkenende c.s. en de ‘voorspellingen’ van het Centraal Plan Bureau (dat zich met plannen moet bezighouden, niet met koffiedikkijken). We moeten eindelijk eens beseffen dat er in deze onzekere tijden vieze spelletjes worden gespeeld. Zo wil menig ondernemer zijn personeelsbestand inkrimpen, als hij de ‘goeie’ medewerkers maar kan houden. Het bras wil hij dumpen. Zou de ‘crisis’ dan toch worden aangegrepen als argument voor sneaky saneringen en maatregelen die er anders nooit door zouden komen? Wie weet… Het is in dit kader ook vreemd dat sprake is van massale ontslagen (het gevolg van de ‘crisis’) en dat de regering speelt met de gedachte om de AOW-gerechtigede leeftijd op te rekken. skrivadur kan dit niet rijmen: dan komen er toch nog meer werknemers op de arbeidsmarkt?

Stop met berichtgeving

Goed, mijn pleidooi is redelijk eenvoudig: stop met de berichtgeving over de economie in de kranten, op het internet en op radio en televisie en het komt allemaal goed. Probeer eens uit te gaan van het positieve. Probeer de negatieve zaken eens uit de weg te gaan. Want het is een wet van Meden en Perzen: wat je aandacht geeft, groeit. Uch, ik heb gezegd! Ik ga me bezighouden met leuke dingen!