Er zijn niet veel mensen die hun hoofd boven het maaiveld uitsteken. En dat is jammer. De meesten kiezen voor veiligheid en conformeren zich aan alles en iedereen. Wie in een zakelijke omgeving werkt, trekt een pak aan. Donker van kleur, niet frivool en uiteraard altijd met stropdas. Het pak als keurslijf van het bedrijfsleven.
Grijze mannetjes en vrouwtjes zijn er in allerlei soorten en maten.
Grijs van smaak
Deze grijze mannetjes (en vrouwtjes) verplaatsen zich in net zo grijze voertuigen. Niet alleen grijs van kleur, maar vooral grijs van smaak. Dit viel me vanochtend weer eens op, toen ik zelf op pad was. Ik vroeg me af of die grijze mannetjes en vrouwtjes ooit bewust hebben gekozen voor de alles omvattende grijsheid van hun zakelijk bestaan. Zouden zij ooit hebben gedroomd over een loopbaan als administrateur, accountant of auditor? Wie weet, ik denk persoonlijk van niet. Waar ging het dan fout? Wanneer gaven zij het dromen op? Op welk moment verloren zij hun creativiteit en kleur? Geen idee! Het sterkt mij in mijn idee dat ik nooit een grijs mannetje wil worden. Ik blijf dromen en wordt op gezette tijden wakker om mijn dromen te laten uitkomen. En dromen, dat doe ik in technicolor!
