Elke dag Freitag!

Men neme een vrachtwagen, een scherpe schaar, een industriële naaimachine, een stuk autogordel en wat onderdelen van fietsbanden. Ga hiermee op een creatieve manier aan de slag en presto: daar heb je een messengerbag! Oké je bent er wel een avondje zoet mee, maar het kan wel.

Kost een paar centen, maar wel heel mooi: de messengerbags van Freitag. (c) Freitag.

Kost een paar centen, maar wel heel mooi: de messengerbags van Freitag. (c) Freitag.

Sparen en nadenken
Een heel stuk eenvoudiger (en legaler, want je mag niet in vrachtwagens knippen) gaat het op de website van Freitag. Daar kun je zelf – met de online F-Cut-applicatie – de meest mooie en unieke tassen samenstellen. Van stoer vrachtwagendoek. Op zo’n manier creëer je een tas waarmee je – met een beetje – geluk een nucleaire aanval overleeft. Stoer en cool, zijn de woorden die me te binnen schieten. Helaas schiet er een andere term mee: duur. Ik ga eens flink sparen en nadenken. Wie weet loop ik over een tijdje op alle weekdagen met een Freitag rond!

 

Wonden likken na Spaanse Furie

De natie komt langzamerhand bij van de dreun die Spanje tijdens de WK-finale uitdeelde. Oranje was flets, speelde bij tijd en wijle Duits en tartte de scheids, die overigens een bar slechte wedstrijd floot. Het aantal kaarten was enorm. Logisch: oranje is een samengestelde kleur. Je krijgt het door rood en geel met elkaar te mengen!

'Beul' Andres Iniesta voltrekt het vonnis. (c) en bron: nrc.nl.

'Beul' Andres Iniesta voltrekt het vonnis. (c) en bron: nrc.nl.

Nooit kampioen
Andres Iniesta van la furia roja velde het vonnis in de tweede helft van de extra tijd. Een nieuwe versie van de Spaanse Furie! Oranje kon alleen nog maar zijn wonden likken in Soccer City in Johannesburg. Is het gek dat Oranje weer tweede werd? Nou, nee. Zo lang wij ons Nederlands Elftal met ‘Oranje’ aanduiden, zullen we nooit kampioen worden.Dan blijven we de Joop Zoetemelk van het voetbal. Waarom? Omdat er slechts drie primaire kleuren (rood, geel en blauw) bestaan! Oranje is slechts een secundaire kleur. Dus een tweede plek is het hoogst haalbare. Dat heeft octopus Paul zelf gezegd!

Parijs is nog ver…

De Ronde van Frankrijk is geen ronde. Laat staan dat het een Franse wielerwedstrijd is! Als je de route van dit jaar bekijkt (je kunt ook gerust andere jaren nemen hoor), dan zie je dat de ronde nooit gesloten is. Altijd wordt er wel een stuk Frankrijk overgeslagen. In 2010 koersen we weliswaar vanuit Nederland en België door het centrum van Frankrijk naar beneden, maar Noord-West en Noord-Oost Frankrijk doen niet mee. Geen beelden dus uit Normandie of Bretagne. Evenmin mooie plaatjes uit de Alsace of de Jura.

Sylvain Chavanel wint de tweede etappe en mag zich in het geel hijsen. (c) AFP.

Sylvain Chavanel wint de tweede etappe en mag zich in het geel hijsen. (c) AFP.

Commercieel belang
Het samenstellen van de route is een klus die een puur commercieel belang dient. Welke start-, etappe- en finishplaats hebben er de meeste euro’s voor over om kortstondig in beeld te worden gebracht door France 1, 2 of 3? De ASO (bijzondere naam voor de organisator van Le Tour!) bepaalt, als de gemeenten hebben betaald. Welke dwaas laat anders een Tour buiten de landsgrenzen starten? Gelukkig bereiken de renners vandaag Frans grondgebied. Eindelijk is de Tour weer thuis! Als het een beetje meezit – zonder glij-, glibber- en valpartijen zoals gisteren op de Stockeu – wordt het weer een mooie en spannende strijd. Wie met de eer gaat strijken, is de vraag. Zoals meneer Smeets het altijd zegt: “Parijs is nog ver en de Tour wacht op niemand”.

Een meer dan waar woord: Parijs is nog ver, zeker op de Stockeu. (c) Cycling Weekly.

Een meer dan waar woord: Parijs is nog ver, zeker op de Stockeu. (c) Cycling Weekly.

Start en finish in Parijs
Het zou eigenlijk best mooi zijn; een Tour de France die het hele Franse land doorkruist. De start en finish in Parijs. Vanuit Parijs naar de hel van het Noorden, dan met de klok mee naar de Franse Ardennen en de Vogezen. Van daaruit naar de Doubs, de Jura en de Alpen. Dan dalen we af naar de Provence waar we de Ventoux uiteraard in ons routeschema opnemen (idee: de Ventoux twee keer beklimmen. Eerst over de col en daarna de finish op de Kale Reus). In de Provence kiezen we dan de leuke Napoleonsroute naar het Zuiden. Daar buigen we af naar de Languedoc. Voordat we de Pyreneeën inschieten, doen we nog een ‘Contre le Montre’ in Perpignan. Dan volgen de zware bergetappes naar Baskenland. Via les Landes – oké, dit is een beetje een saai stuk – naar Bordeaux. Dan nog verder Noordwaarts naar de Vendée. Het mystieke Bretagne mag niet ontbreken. Via Normandie koersen we uiteindelijk Pas de Calais tegemoet. Hier buigen we af naar Lille. Daar draaien we Parijs-Roubaix om. Uiteindelijk wordt gezegevierd op de Champs-Elysées. Gekkenwerk? Ongetwijfeld. Maar wel mooi gekkenwerk!

De week in cijfers

Bizar: de week in cijfers. Op mijn dwaaltochten over het wonderlijke web kwam ik wat statistiekjes tegen van de afgelopen week. Als je de week zo in kille cijfers ziet, dan komt het een beetje bizar over. Lees maar eens mee wat er is gebeurd…

  • Er zijn wereldwijd 2,6 miljoen baby’s geboren.
  • Voor elke baby heeft de wereld afgelopen week veertig ton voedsel geproduceerd.
  • Het aantal verkochte computers blijft steken op een ruime vijf miljoen.
  • Afgelopen week gingen er wereldwijd tien miljoen mobiele telefoons over de toonbank.
  • De wereldbevolking nam weer toe. Hoewel er 2,6 nieuwe kindjes bij kwamen, stierven er wereldwijd ongeveer 1 miljoen mensen. Wellicht heeft dat wat te maken met de 50 miljard sigaretten die in rook opgingen of de tien miljard dollar die we aan drugs spendeerden?
  • Het aantal abortussen van de afgelopen week bleef steken op 900.000.
  • Het gaat beter met de economie: er werden bijna één miljoen nieuwe auto’s geproduceerd.
  • We stuurden 1.000 miljard e-mailberichten rond. Dit komt neer op twintig mailtjes per wereldburger per dag. Let wel: de meerderheid van de wereldbevolking is nog steeds offline! Leuk detail op internetgebied: we lieten Google slechts tien miljard keer zoeken.

Er zijn nog veel meer van dit soort cijfers te vinden. Ze maken één ding duidelijk: dat we in een heel gekke wereld leven. Soms vraag ik me af hoe lang het goed gaat… Maar dan wordt mijn brein weer in beslag genomen met de vraag hoe veel anderen zich soortgelijke vragen stellen… Duh!

De wereld is bizar, bijzonder en gek!

De wereld is bizar, bijzonder en gek!