Vakantie in Nazi-Duitsland

Nooit heb ik er bij stilgestaan, maar ook in het Derde Rijk werd er aan vakantie gedacht. En hoe! In het voorjaar, de zomer, na najaar en de winter trokken de Duitsers er naar hartelust op uit. Vrijwel nooit individueel. Meestal in groepen en onder leiding van de ‘staatsreisorganisatie’ KDF (Kraft Durch Freude).

Zomer? Zwemmen met KDF! (c) Vogelsang ip.

Een ander doel
Uiteraard had vakantie in die tijd een ander doel dan tegenwoordig. Men wilde door vrijetijdsmaatregelen de arbeidsprestatie verhogen en tegelijkertijd werken aan een positieve beeldvorming van het Nazi-regime. O ja, het was natuurlijk ook mooi meegenomen dat het volk gezond van lijf en leden werd door alle buitenactiviteiten. Op die manier werden de Duitsers in de jaren dertig van de vorige eeuw klaargestoomd voor de op handen zijnde wereldoorlog.

Naar de racebaan? Met KDF was het mogelijk! (c) Vogelsang ip.

Tentoonstelling
Wie meer wil weten over vakantie in het Derde Rijk kan nog tot februari 2011 een kijkje nemen bij de tijdelijke tentoonstelling Ferien im Dritten Reich in Forum Vogelsang in de Duitse Eifel. Saillant detail: Vogelsang was één van de opleidings- en vormingscentra van de Nazí’s!

Wintersport? Bezoek de Adolf Hitlerschans! (c) Vogelsang ip.

Geen WK door middeleeuwse wet

Een spannende wedstrijd tussen Nederland en Engeland tijdens het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika behoort tot de mogelijkheden. Het maakt echter niet uit of Oranje wint, gelijk speelt of verliest. De wedstrijd is namelijk vooraf al ongeldig. Dat komt door een veertiende eeuwse wet van koning Edward III. Met zijn wet uit de jaren zestig van de veertiende eeuw verbood hij alle wedstrijden en sporten behalve het handboogschieten.

Handboogschutters tijdens de slag bij Azincourt.

Onwettig
De middeleeuwse wet is nooit veranderd, herroepen of vervallen verklaard. Alle Engelse sporters – de voetballers incluis – zijn dus in overtreding. Alle kampioenschappen van na 1363 zijn onwettig en dus niets waard. Oké, behalve die de eilandbewoners behaalden bij het schieten met de handboog dan.

Geen kampioenschap voor Engeland dankzij een wet van Edward III. (c) FIFA.

Bloem der natie
Edward III kwam met de bijzondere wet om er voor te zorgen dat Engeland genoeg handboogschutters tot zijn beschikking zou hebben in de vrijwel permanent durende strijd tegen de gehate Fransen. De handboogschutters waren gevreesd en geducht. Zeker na de verpletterende slagen bij Crécy en Azincourt. Een beetje geoefende schutter (de training duurde een jaar of tien!) vuurde zo’n twintig pijlen per minuut af. De Franse ridders – de bloem der natie – werden vanaf een afstand van zo’n 250 meter doorboord door de projectielen van de Engelse snipers.

Stemvee kleurt vakje in

Het is vandaag weer zo ver: het stemvee mag een vakje gaan inkleuren. Denk er wel aan dat je je stempas en je ID-bewijs meebrengt. Anders wijzen de stembureaubaasjes je resoluut de deur. Ze zijn nog wel zo coulant dat je met een verlopen paspoort je burgerplicht mag doen, maar daar houdt het dan ook meteen mee op. Zodra de stemmen straks geteld zijn en het stemvee weer op stal staat om de functie van melkkoe te gaan vervullen, gaan de manipulatieve politieke baasjes aan de slag met onderhandelen. Dat wordt een hele koehandel, want de standpunten van de partijen lagen redelijk ver uiteen.

Wij melkkoeien worden vandaag even stemvee. (c) skrivadur.

Herkauwen op stal
De coalitievorming zal best een tijd in beslag nemen. Ook het schrijven van het regeerakkoord kost tijd. En als de dames en heren dan eindelijk bij Beatrix op het balkon mogen verschijnen, zijn ze allemaal hun verkiezingsbeloften vergeten. Het stemvee dat weer melkkoe is geworden staat te herkauwen op stal. Zij eerst het gelag van de vermeende crisis betalen (ik dacht altijd dat het geld dat de staat heeft uitgeleend aan de bankbaasjes zou worden terugbetaald. Ik wist niet dat dit door ons zou worden gedaan) mogen de wei weer in als het volgende kabinet vroegtijdig aan zijn einde komt. Want dat gaat onherroepelijk gebeuren op de boerderij die wij Nederland plegen te noemen. Wat ik zelf ga doen vandaag? Stemmen natuurlijk. Maar op welke partij is voor mij nog een beetje de vraag. Ik was trouw aan een politieke stroming, maar zo langzamerhand weet ik het niet meer. Moeten we als melkkoeien dan toch maar voor de Partij voor de Dieren kiezen? Dat klinkt niet onlogisch…

Toiletbril met condoom

Er gaat niets boven je eigen toilet! Dat kun je tenminste vertrouwen. Wie een grote of kleine boodschap ‘in den vreemde’ wil doen, doet er verstandig aan op zoek te gaan naar een hygiënische pot. Oké, je kunt natuurlijk noodmaatregelen treffen. De bril bekleden van toiletpapier en dan pas gaan zitten. Of van die voorgefabriceerde ‘toiletseats’ meenemen. Het toppunt op dit gebied zagen we ooit op een Franse camping. Een mevrouw met hoge nood was op weg naar het toiletblok met – dat raad je nooit – haar eigen wc-bril om haar schouders gedrapeerd!

Nieuw: toiletbril met condoom! (c) skrivadur.

Vreemdplassen en vreemdpoepen
De beste en schoonste oplossing voor ‘vreemdplassen’ en ‘vreempoepen’, is boven de pot gaan hangen en met je billen elk brilcontact vermijden. Eigenlijk zijn die Franse hurktoiletten dus nog niet zo gek! Voor wie wat meer comfort op prijs stelt en graag zijn gevoeg doet vanuit een zittende positie, bestaat er de toiletbril met zo’n schoonmaakarmpje. Met wat alcohol wordt de bril gereinigd voordat je er op gaat zitten.

Het hygolet: een nieuwe, schone manier voor 'vreemdpoepen' en 'vreemdplassen'. (c) skrivadur.

Een ‘condoom’ van cellofaan
Afgelopen weekeinde kwamen we een nieuwe variant van dit systeem tegen: de toiletbril met een ‘condoom’ van cellofaan. Eén druk op de knop en het plastic schuift door. Op die manier zit je altijd schoon. Je moet er maar opkomen!

Eén druk op de knop volstaat om het 'condoom' wat op te schuiven. (c) skrivadur.

Reclame voor reclamemakers

Het is een soort van Droste-effect, maar dan toch anders: reclame voor reclamemakers. Tijdens een bezoekje aan Antwerpen (dat blijft een ontzettend leuke en mooie stad) kwamen we deze uiting tegen. De reclamemaker – een letterschilder – is op zoek naar nieuwe klanten. De man (of vrouw) is niet zo’n kei in zijn (of haar) vak. Want om nu te zeggen dat deze manier van adverteren opvalt… Je loopt immers langs een groot gebouw. Hoe groot is dan de kans dat je vanaf de stoep naar rechts kijkt om deze oproep te zien? Nul. Nou ja, bijna nul dan. En ook de drukke weg voor de deur van de letterschilder noopt eerder tot opletten op je medeweggebruikers dan tot het rustig om je heen kijken om te worden gegrepen door deze woorden. Toch heeft het wel wat romantisch en ouderwets…letterschilder. Ook leuk om te zeggen op feestjes. “Zeg wat doe jij eigenlijk voor de kost?” “Mwoach…niets bijzonders. Ik ben letterschilder…” Tien-tegen-één dat dit een begin is van een leuk gesprek. Bovendien is het veel meer bijzonder dan te zeggen dat je ‘accountmanager bent bij een below-the-line-bureau’.

Wie op zoek is naar letterschilders, kan ze nog vinden in Antwerpen. (c) skrivadur.

Een lekker bakkie

Hoewel het model onlangs op zeer minieme punten is aangepast, blijft de vorige reclame van de Škoda Fabia een juweeltje. Omdat de Tsjechische auto helemaal is volgestopt met lekkere dingen, schakelde de Britse tak van de fabrikant uit Mlada Boleslav een supercreatief bureau in. De reclamespot die de creatievelingen maakten, is om je vingers bij op te eten. Voor een half miljoen pond is een échte Fabiataart gebakken. Een superidee! Niets is in scène gezet, de hele taart is daadwerkelijk gemaakt. Nog meer bijzonder: de Fabiataart was ook ècht eetbaar!

De Škoda Fabia is ook in het écht een lekker bakkie. (c) Škoda.

Ingrediënten
De Škodacampagne is ontwikkeld door Chris Boville en John Allison van Fallon uit London. Voor de film schakelde dit bureau regisseur Chris Palmer en producent Rupert Smythe in.  Het hele taartmodelleerproces werd nauwgezet begeleid door modelmaker John Pennicott. De spot was in 2007-2008 te zien op de Britse televisie. Wil je zelf ook een Fabiataart bakken? Nou dan heb je de volgende ingrediënten nodig: 10 kilo witte chocola, 20 kilo rozijnen, 3 kilo geraspte sinaasappelschil, 25 kilo gedroogde abrikoos, 12,5 kilo bessenjam, 5 kilo cacaopoeder, 100 kilo bloem, 180 verse eieren, 100 kilo strooisuiker, 90 kilo bruine suikerpasta, 50 kilo poedersuiker, 40 kilo zwarte suikerpasta, 20 kilo geconfijte kersen, 50 kilo witte suikerpasta, 30 kilo bruine amandelen en 42 kilo (chocolade)caramel.

Echt alle onderdelen zijn nagemaakt met cake en andere lekkernijen. (c) Škoda.

Een dropveter als v-snaar? Het zou zo maar kunnen! (c) Škoda.

Natuurlijk kan ik niet achterblijven met de spot zelf:

En dit is de ‘Baking of…’

Om helemaal compleet te zijn: de nieuwste Fabiaspot (de Greenlineversie). Toch minder creatief en beduidend goedkoper (de auto zelf ook!):

Beelden van bermtoeristisch verleden

Bermtoerisme was in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw heel erg hot in Nederland. Elk weekeinde trokken hele volksstammen er op uit. Ze reisden stad en land af om zich daarna aan de kant van een mooie, drukke weg neer te zetten. De beste plekken combineerden natuur (als het maar groen was) met infrastructuur (de drukke weg). Een zonnetje er bij, plaid op de grond, picknickmandje open en genieten maar. O ja, er waren er ook bij die campingstoeltjes uitklapten en een tafeltje installeerden. Dat waren duidelijk de ‘luxepaardjes’ onder de bermtoeristen.

Bermtoerisme anno 2010 in een mistig Frankrijk. (c) skrivadur.

Wijntje en droge worst
Als ik heel diep in mijn geheugen graaf, kan ik ook nog beelden van mijn bermtoeristisch verleden naar boven halen. En dat, terwijl ik ben opgegroeid in de tijd na de bloei van het bermtoerisme (skrivadur is van eind jaren zestig). Het bermtoerisme is inmiddels in Nederland verdwenen. Niemand ziet de lol er meer van in. In de landen om ons heen is dat anders. Zo zagen wij enige tijd geleden in een mistig Frankrijk een mooi tafereel. Een auto stopte, twee mannen en twee vrouwen stapten uit. Ze klapten hun tafel-en-stoelcombinatiemeubel uit en ontvouwden een tafelkleedje. Brood op tafel, wijntje erbij, droge worst en genieten maar! Simpel, snel en goedkoop. Jammer dat dit uit ons straatbeeld is verdwenen!

Haarbal is dol op kusjes

Ja, ja. Het kan er dan wel staan, maar het is niet zeker of het ook zo is. De kat in kwestie is – schijnbaar – in een heel diepe slaap verzonken. Waar anders kun je dat beter doen dan op het dak van een oude auto? De tekst op het bordje meldt dat de poes of kater ontzettend dol is op kusjes. Nou, met die poot die dit poezenbeest al slapend naar je uitstrekt, is dat maar de vraag. Geef je deze ‘haarbal’ een aai, dan kun je vast en zeker een mep terug verwachten. Eén ding is echter wel zeker: deze kat houdt wèl ontzettend veel van luieren en slapen. Maar dat doen alle katten, toch?

Als je deze kat een kus geeft, klauwt-ie als bedankje aan je lippen! Au!