Europese stickermanie

Ik ga op reis en ik neem mee… Stickers! Een heleboel stickers! Afgelopen weekeinde liepen wij binnen bij de lokale ANWB-winkel. We wilden informatie hebben over een stukje Duitsland waar we een weekeindje naar toe gaan. Vraagt de ANWB-mevrouw of we onze ‘Umweltplakette’ al hebben geregeld. De Umweltwat? “De milieusticker om de verspreiding van fijnstof tegen te gaan.” O…is die nodig dan? “Nog niet overal, maar wel op steeds meer plekken bij onze Oosterburen. Heb je geen groene, gele of rode sticker, dan kom je bepaalde gebieden niet legaal in.” Oeps… Even niet aan gedacht dus. Gelukkig blijkt ‘ons’ stukje Duitsland nog gevrijwaard te zijn van de milieubestickering. We kunnen dus met een gerust hart extra gas geven

Geen sticker? Geen toegang!

Stickermanie
Eigenlijk is het te gek voor woorden, de stickermanie die door Europa waart. In Duitsland heb je een milieusticker nodig. Rijd je met een aanhanger, dan kun je ook nog de Tempo 100-ontheffingsplakker kopen. Wil je in Oostenrijk, Zwitserland, Kroatië, Slovenië, Tsjechië, Slowakije of Roemenië een beetje kunnen doorrijden, dan moet je een tolvignet kopen. Een wat langer alpentunneltje door? Ook dan moet je vaak een sticker kopen. Als je niet oppast, zit je hele voorruit vol met van die plakkers die je aandacht van de weg af leiden. Dat kan toch niet goed zijn? Waarom komen we niet tot een Europese (goedkopere) oplossing? Met deze nationalistische geldklopperij onder EU-burgers is de eenwording nog lang geen feit!

Eén van de vele tolvignetten die er op dit moment bestaan.

Vooruitgang is te koop

Met de economie is het momenteel even kwakkelen. De Euro staat onder druk. Overheden halen de broekriem aan. Consumenten denken goed na over nieuwe aankopen. En toch zijn we heel voorzichtig bezig met een broos herstel. Gelukkig maar. Het gaat langzaam, maar de wereld beweegt. Eigenlijk is dat gek. Iedereen zit op vooruitgang te wachten. We willen de progressie terugbrengen in ons huishoudboekje. Zou dan niemand weten dat die progressie gewoon te koop is? In Zuid-Frankrijk! Zo maar op een verregend terras…

Hier te koop: vooruitgang!

Buurman Bastaard

Naaktgeboren, Kannegieter, Hengstmengsel, Poepjes, Scheetjes, Vastbinder, Piekhaar, Stokje, Potjegort, Regtop, Zondergeld, Zonderland, Zonderzorg, Dodeman, Raar, Regtop, Zondergeld, Lijk. In Nederland komen bizarre achternamen voor. Vaak zijn ze heel logisch te verklaren, soms ook niet. Ook in de ons omringende landen hebben sommigen te lijden onder achternamen die, toen ze werden bedacht, vast en zeker bijzonder klonken. Tegenwoordig komen ze echter vreemd over. Tijdens een recente wandeling in de Provence kwamen we deze brievenbus tegen. Nee, het is geen graffiti of zo. De naam op de brievenbus klopt écht! Hier woont buurman Bastaard samen met buuv Bastaard en hun Bastaardkinderen. Het is maar dat je het weet. Enne: of ze getrouwd zijn, dat is – zoals bij alle bastaarden – maar de vraag!

La maison de voisin Bastard!

Grote schoonmaak

De grootste christelijke  kerk ter wereld heeft het momenteel zwaar te verduren. Het ene na het andere schandaal plaagt de Kerk van Rome. Bisschoppen, paters, broeders, nonnen, pastoors, fraters en allerlei ander ‘grondpersoneel’ van de ‘luchtvaartmaatschappij van Jezus’ hebben in het verleden buiten het potje gepiest. De schuldigen moeten hangen, wordt – terecht – geroepen. Maar er komen steeds meer schuldigen bij. Wellicht is het ook wel eens tijd om écht grote schoonmaak te houden binnen het instituut. Er zouden wat moderniseringsslagen kunnen worden gemaakt, waardoor de kans op toekomstig misbruik zo klein mogelijk wordt. Een discussie over het celibaat zou misschien een optie zijn, of het stoppen met het discrimineren naar geslacht. Het is met andere woorden hoog tijd voor groot onderhoud. In het kerkje dat wij onlangs bezochten, kun je al een donatie doen. Alle munten komen ten goede aan het onderhoud van de kerk. Of hebben we dit verkeerd begrepen?

Uw euro helpt onze kerk vooruit!

Hotelier komt met kussenreclame

Eigenlijk is het te gek voor woorden: een hotelketen die reclame maakt met zijn kussens! Toch is het waar. Een Franse budgethotelketen is er enorm trots op dat de gasten voortaan kunnen slapen op écht goede kussens. Met allerlei communicatiemiddelen (onder meer een speciale website) wordt dit breed uitgemeten.

Nieuw: reclame maken met je kussens!

U sliep beroerd
Iedereen mag, nee iedereen moet het weten! “Notre nouvel oreiller vous souhaite une excellente nuit”, heet het officieel. Met andere woorden: tot op heden sliep u beroerd bij ons, maar voortaan komt alles goed. Uw kussen wenst u namelijk een uitmuntende nachtrust toe! Ik ben erg benieuwd met welk idee de communicatieprofessionals van deze hotelier in de toekomst op de proppen komen. Een aantal suggesties: “Nu eindelijk een hotelkamer met een goed ontbijt!”, “Nieuw: schone lakens!”, “Bijzonder: een tweepersoonskamer met twee slaapplekken!”. We wachten geduldig af.

Wat is de volgende communicatiestap voor deze hotelier?

Groen dieselen in het blauw

Het duurt nog wel even, maar de kogel is door de kerk: skrivadur gaat groen op weg! Hoewel ik erg sceptisch sta ten opzichte van de huidige CO2-manie, ben ik uiteraard wel gevoelig voor het milieu en voor mijn portemonnee. Minder verbruik van een auto betekent namelijk minder milieubelasting en minder kosten. Dan is de keuze zo gemaakt.

Label A en weinig CO2-uitstoot voel je in je portemonnee.

Ultrazuinig
Ze waren er al langer, de ultrazuinige auto’s met milieuklasse A. En al langer hoefde over deze modellen geen aanschafbelasting (BPM) en motorrijtuigenbelasting (MRB) te worden betaald. Helaas bleken wij als gezin niet te passen in deze voertuigen. Het waren stuk voor stuk supermini’s met een bagageruimte voor één blik soep. Toen roken ook de fabrikanten van de wat grotere auto’s hun kans. Met behulp van geavanceerde technieken wisten zij schone (diesel)motoren te maken die belachelijk weinig CO2 uitstoten en die ridicuul weinig verbruiken. Het gevolg laat zich raden: geen BPM en geen MRB, maar wel heel fatsoenlijke auto’s. Stuk voor stuk voorzien van een leuk label (Bluemotion, Ecomotive, Greenline).

Bluemotion = Ecomotive = Greenline.

Groen dieselen
Omdat wij erg voor het stimuleren van de Europese economie zijn, willen wij uit principe alleen Europees rijden. Dus na bolides uit Esztergom (H), Tychy (PL), Vigo (E), Wolfsburg (D), Valladolid (E) en Flins-sur-Seine (F) kozen we nu voor een type uit Mlada Boleslav (CZ). Een familieauto pur sang: 1.485 liter voor de boodschappen, een rijke uitrusting en een (fabrieks)verbruik van 1 op 29,4! Voor het eerst in ons leven bestelden we een nieuwe auto zonder er een proefrit in te hebben gemaakt. Nu is het wachten nog op de bouw en de aflevering van ons ‘groene karretje’. De Tsjechische techneuten gaan er zeer binnenkort mee aan de slag. Als alles meezit, kunnen we vanaf deze zomer met een diepblauwe auto groen dieselen. We zijn benieuwd!

Eenkennige smaakpapillen door ijsje

Het is bekend dat je van vrijwel alles ijs kunt maken. Een heel bijzondere ervaring is echter het proeven van lavendelijs. Normaal gesproken wordt het Provençaalse plantje niet in één adem genoemd als het over desserts en nagerechten gaat. Nou, daar denken ze in Frankrijk dus anders over. Glace à la lavande is een heel geschikte afsluiter van de maaltijd. Het is fris om te eten. Maar dat is niet alles. Je adem krijgt er ook een geurige oppepper door. Wie zich te buiten is gegaan aan knoflook en andere geurige zaken doet er verstandig aan om zijn of haar lepel eens in een lavendelijsje te zetten. De smaak is erg volwassen en aan één bolletje heb je meer dan genoeg. Vraag je er meer, dan wordt je door de ‘gelattist’ of ‘gelattiste’ de vraag gesteld: “Vous êtes sûr?” Helaas is het wel zo dat het eten van lavendelijs er voor zorgt dat je smaakpapillen eenkennig worden. Na zo’n lavendelbolletje proeft alles naar het paarsblauwe bloemetje. Dat moet je dus maar op de koop toenemen!

Ons lavendelijsje had ook een échte lavendelkleur. Je hebt ook lavendelijs dat wit van kleur is. Dan wordt lavendelessence gebruikt.

Zo terug!

En toen was het heel even heel stil op mijn weblog. Dat had alles te maken met het opdoen van inspiratie voor, op en over de grens! Het weer zat niet mee (waar wel?), maar toch zijn er weer tal van ideeën ontstaan. Het zijn nu nog geheugenflarden die moeten samenklitten tot complete verhalen. Maar die komen vanzelf. Wellicht had ik tijdens mijn afwezigheid even een kort berichtje op deze website moeten plaatsen? Een beetje in de trant van een winkelier in een Frans stadje. Midden op de dag wilde hij heel even een boodschap doen. Bij gebrek aan personeel deed hij de deur dicht en plakte voor bezoekers een ‘zo terugbriefje’ op het glas. Moet kunnen!

Heb geduld, ik ben zo terug!