Groen printen met zwartwitprinter

Een wonder is geschied! Tegenwoordig kun je groen printen met een zwartwitprinter! Na allerlei experimenten met ecofonts die bestonden uit gespikkelde letters (waar wit zit, hoeft geen inkt of toner te komen, dat zorgt dan voor besparingen), blijkt uit onderzoek dat een ‘normaal’ lettertype het meest groen is om te gebruiken. Steun het milieu en schakel dus massaal over op…Century Gothic!

Iedereen kan groen printen met Century Gothic.

Dertig procent minder inkt
De Universiteit van Wisconsin-Green Bay heeft berekend dat Century Gothic ruim dertig procent minder inkt of toner nodig heeft dan veelgebruikte lettertypes als Arial en Times New Roman. Het overstappen op Century Gothic is zo gedaan. Zowel bij Windowscomputers als bij Applesystemen is het lettertype standaard aanwezig. Het is niet alleen beter voor het milieu om over te stappen, het is ook goed voor je portemonnee! Want minder inkt of toner houdt immers ook in dat de printkosten dalen! Wees dus wijs en ga voor gotisch!

Een ingewikkelde fruitschaal

Het leven is gecompliceerd. Dat is een feit. We moeten werkelijk overal en altijd bereikbaar zijn. We moeten hyven, linked-innen, msn-en, chatten, skypen, twitteren en ga zo maar door. Draadloos internet, snelle mobiele verbindingen, bluetooth, zo langzamerhand wordt onze hele wereld vervuild door elektrosmog. En we verzinnen er steeds meer communicatiemiddelen, communicatiekanalen en communicatiemethoden bij. Voor je het weet, kom je niet meer toe aan de reden waartoe we op aarde zijn: samen leven en samen genieten. In mijn eeuwig durende tot door het land van de verbazing stuitte ik onlangs op een heel mooie uitspraak. In één zin geeft deze uitspraak mijn gevoel weer: ‘Life was much easier when Apple and Blackberry were just fruits‘. Zo zit het dus écht in elkaar. Maar inmiddels hebben we er met ons continue streven naar (technologische) vooruitgang voor gezorgd dat er een heel ingewikkelde fruitschaal is ontstaan! Moeten we daar blij mee zijn? Ik denk er anders over…

Capplecino? (c) Apple.

Een naald met een niet gesloten oog

In het Stenen Tijdperk gebruikte de mens botsplinters met een gaatje er in om te kunnen naaien. Toen de mens zich verder ontwikkelde en de vuurstenen werktuigen achter zich liet, wist hij (zij kan natuurlijk ook) niet beter dan dat dit een super concept was. Het bot werd vervangen door ijzer en later door staal. Maar het principe bleef hetzelfde: een scherpe naald met een oog voor de draad er in.

Iedereen kan er mee werken: de spiraaloognaald. (c) Pam Turner.

Huisvrouw en Willie Wortel
Niemand had ooit kunnen bevroeden dat het tot de 21-ste eeuw zou duren voordat er een slimme toevoeging werd gedaan aan dit vernuftige hulpmiddel. Wie heeft er geen ervaring met het vaak lastige klusje om de draad door het oogje van de naald te halen? Iedereen, toch? Huisvrouw en Willie Wortel Pam Turner uit Minnesota was dit gedoe zo beu, dat ze aan het nadenken sloeg. En ze kwam met een verbetering van het beproefde concept. Pam noemde haar vinding de spiraaloognaald. Het is een naald met een niet gesloten oog. De gebruiker kan hierdoor heel gemakkelijk de draad aanbrengen door ‘m in het oog te schuiven. De naaistress is hiermee als sneeuw voor de zon verdwenen! O ja, de spiraaloognaald is gemaakt van chirurgisch staal. Roesten of breken is er dus niet meer bij. Dat niemand anders hier ooit op gekomen is, is een raadsel. Maar ja, dat is vaak bij dit soort uitvindingen.

Wandelende centrale verwarming

Het schip van de woestijn heeft een harde rug. Dat is een feit. Ik denk dat de gemiddelde Toeareg (je kunt beter spreken van Kel Tamasheq, zo noemen ze zichzelf namelijk) een lekker comfortabel kussentje onder zijn achterwerk plaatst, voordat hij op tocht gaat door de Sahara en Sahel. In het streven om regelmatig activiteiten te ondernemen die we nog nooit hebben ondernomen, zagen skrivadurske en ik onlangs de kans schoon om een tocht te maken op een Camelus bactrianus bactrianus. Op een kameel dus. Hoe cool/koel was dat?!

De Kel Tamasheq gebruiken vast en zeker een lekker comfortabel kussentje.

Kacheltje tussen je benen
Nou, wel cool, maar helemaal niet zo koel, want de eeltpotige is een soort van wandelende centrale verwarming. De vacht en de lichaamstemperatuur van het dier zorgen voor een kacheltje tussen je benen. De manier van voortbewegen, is wel even wennen. Als berijder van een kameel moet je een soort van buikdansbeweging maken om met het ritme mee te bewegen. Het gaat fluisterzacht. Dat heeft te maken met het feit dat een kameel op eeltkussentjes loopt. Het berijden is een makkie, zeker met twee van die vetbulten die er voor zorgen dat je in ieder geval redelijk stevig zit. En het scheelt natuurlijk dat er een kamelendrijver in de buurt is!

Breiende stadsguerrilla zorgt voor kleur

West Cape May in de staat New Jersey wordt geteisterd door ‘Jack the Knitter’. De breiende crimineel zorgt er elke nacht voor dat bomen, hekken en lantaarnpalen worden voorzien van kleine wollen ‘truitjes’. Oké, het ziet er best lief, leuk en aardig uit, maar het is verboden! Sterker nog, dit soort creatieve acties wordt onder de noemer graffiti geschaard.

Met wat breiwerk ziet het er allemaal veel leuker uit. (c) Salty Knits.

Lokale hermandad
De burgemeester van het stadje is samen met de lokale hermandad op zoek naar de breiende stadsguerrilla. Hoewel de wollen versieringen officieel verboden zijn, kan de burgemeester haar glimlach niet onderdrukken. Hoewel de burgermoeder de politie op de zaak heeft gezet, hoeven de agenten de zaak niet helemaal tot op de bodem uit te zoeken. Het mag wat haar betreft wel een beetje mysterieus blijven. De regenboogkleurige breisels zorgen er immers voor dat West Cape May er minder saai uit ziet. Wat Jack the Knitter met zijn of haar middernachtelijke activiteiten wil bereiken, is onbekend. Wil je meer weten? Bezoek dan de website.

Niets is veilig voor de breiende stadsguerrilla. (c) Salty Knits.

'Inboorlingen' bevrijdden Europa

Inboorlingen werden ze genoemd. Ze mochten meevechten voor hun moederland, waar ze nog nooit waren geweest. Plunderen was toegestaan in geval van honger, maar op het ‘scharrelen’ met de meisjes na hun zegetocht als bevrijders stond de kogel.

De 'indigènes': Abdelkader, Messaoud, Yassir en Saïd. (c) Rachid Bouchareb.

Huis en haard
Tijdens de Tweede Wereldoorlog lieten honderdduizenden jongens uit de Franse koloniale gebieden in Afrika huis en haard achter om hun steentje bij te dragen aan de bevrijding van Europa. Van deze ‘indigènes’ sneuvelden er ruim 70.000. De rest raakte na de val van het Nazi-rijk aan de bedelstaf. Velen keerden terug naar Noord-Afrika. Anderen kozen er voor om in Frankrijk te blijven. Allen kregen zowel tijdens als na de oorlog te maken met (rechts)ongelijkheid en discriminatie. Hun belangrijke rol werd simpelweg ontkend.

Noord-Afrikaanse soldaten speelden een belangrijke rol bij de bevrijding van Europa. (c) Rachid Bouchareb.

Oorlogspensioenen
De Noord-Afrikaanse oorlogspensioenen werden slechts tot de jaren vijftig uitgekeerd. Toen begon de dekolonisatie en stopte het land van de vrijheid, gelijkheid en broederschap met de betalingen aan de soldaten uit Marokko, Algerije en Tunesië. Dit onrecht was voor filmmaker Rachid Bouchareb één van de aanleidingen om de film ‘Indigènes’ te maken. Zijn cinematografische inspanningen zorgden niet alleen voor een juweeltje van een oorlogsfilm. Mede door het werk van Bouchareb begon Frankrijk weer met het uitbetalen van de pensioenen van de oud-strijders.

De Noord-Afrikaanse soldaten zijn de vergeten helden van de Tweede Wereldoorlog. (c) Rachid Bouchareb.

Sober, treffend en schrijnend
Indigènes schetst een sober, treffend en schrijnend beeld van de Noord-Afrikaanse strijdkrachten. Het is het verhaal over de bijna vergeten Noord-Afrikaanse oorlogsbijdrage. We volgen de lotgevallen van Abdelkader (Sami Bouajila), Saïd (Jamel Debbouze), Messaoud (Roschdy Zem) en Yassir (Samy Naceri). De vier Noord-Afrikanen staan symbool voor de vele andere vergeten helden van de Tweede Wereldoorlog. De Fransen hadden de Noord-Afrikaanse ‘broeders’ wel nodig, omdat hun eigen leger door de oorlogshandelingen in mei 1940 gedecimeerd was. De koloniale inwoners werden opgeroepen zich te melden voor de strijd tegen de Nazi’s. Aanvankelijk slechts gekleed in gestreepte wollen gewaden, met hun voeten gestoken in sandalen, trokken de Noord-Afrikanen Europa in. Via Italië, bereikten ze Frankrijk. De soldaten uit Marokko, Algerije en Tunesië leverden echter ook een belangrijke bijdrage aan de bevrijding van andere Europese landen. Zo waren ze ook actief als bevrijders van Zeeland.

Ruim 70.000 'indigènes' sneuvelden in de strijd tegen de Nazi's. (c) Rachid Bouchareb.

Filmfestival in Cannes
De rolprent van Bouchareb is erg indrukwekkend. Afgelopen week was hij nog te zien op Canvas. Ook de recensenten waren te spreken over het epos. Zo werd Indigènes genomineerd voor een Oscar en won de film veel filmprijzen. Tijdens het filmfestival in Cannes kregen de hoofdacteurs samen de prijs voor de beste mannelijke hoofdrol. Dat mag op z’n minst bijzonder worden genoemd! Wie de film nog nooit heeft gezien, doet er toch verstandig aan om eens een dvd (of blue ray) aan te schaffen. Op die manier komt er immers geld in het laatje van regisseur Rachid Bouchareb, waardoor hij nog meer van deze mooie films kan maken!

‘Inboorlingen’ bevrijdden Europa

Inboorlingen werden ze genoemd. Ze mochten meevechten voor hun moederland, waar ze nog nooit waren geweest. Plunderen was toegestaan in geval van honger, maar op het ‘scharrelen’ met de meisjes na hun zegetocht als bevrijders stond de kogel.

De 'indigènes': Abdelkader, Messaoud, Yassir en Saïd. (c) Rachid Bouchareb.

Huis en haard
Tijdens de Tweede Wereldoorlog lieten honderdduizenden jongens uit de Franse koloniale gebieden in Afrika huis en haard achter om hun steentje bij te dragen aan de bevrijding van Europa. Van deze ‘indigènes’ sneuvelden er ruim 70.000. De rest raakte na de val van het Nazi-rijk aan de bedelstaf. Velen keerden terug naar Noord-Afrika. Anderen kozen er voor om in Frankrijk te blijven. Allen kregen zowel tijdens als na de oorlog te maken met (rechts)ongelijkheid en discriminatie. Hun belangrijke rol werd simpelweg ontkend.

Noord-Afrikaanse soldaten speelden een belangrijke rol bij de bevrijding van Europa. (c) Rachid Bouchareb.

Oorlogspensioenen
De Noord-Afrikaanse oorlogspensioenen werden slechts tot de jaren vijftig uitgekeerd. Toen begon de dekolonisatie en stopte het land van de vrijheid, gelijkheid en broederschap met de betalingen aan de soldaten uit Marokko, Algerije en Tunesië. Dit onrecht was voor filmmaker Rachid Bouchareb één van de aanleidingen om de film ‘Indigènes’ te maken. Zijn cinematografische inspanningen zorgden niet alleen voor een juweeltje van een oorlogsfilm. Mede door het werk van Bouchareb begon Frankrijk weer met het uitbetalen van de pensioenen van de oud-strijders.

De Noord-Afrikaanse soldaten zijn de vergeten helden van de Tweede Wereldoorlog. (c) Rachid Bouchareb.

Sober, treffend en schrijnend
Indigènes schetst een sober, treffend en schrijnend beeld van de Noord-Afrikaanse strijdkrachten. Het is het verhaal over de bijna vergeten Noord-Afrikaanse oorlogsbijdrage. We volgen de lotgevallen van Abdelkader (Sami Bouajila), Saïd (Jamel Debbouze), Messaoud (Roschdy Zem) en Yassir (Samy Naceri). De vier Noord-Afrikanen staan symbool voor de vele andere vergeten helden van de Tweede Wereldoorlog. De Fransen hadden de Noord-Afrikaanse ‘broeders’ wel nodig, omdat hun eigen leger door de oorlogshandelingen in mei 1940 gedecimeerd was. De koloniale inwoners werden opgeroepen zich te melden voor de strijd tegen de Nazi’s. Aanvankelijk slechts gekleed in gestreepte wollen gewaden, met hun voeten gestoken in sandalen, trokken de Noord-Afrikanen Europa in. Via Italië, bereikten ze Frankrijk. De soldaten uit Marokko, Algerije en Tunesië leverden echter ook een belangrijke bijdrage aan de bevrijding van andere Europese landen. Zo waren ze ook actief als bevrijders van Zeeland.

Ruim 70.000 'indigènes' sneuvelden in de strijd tegen de Nazi's. (c) Rachid Bouchareb.

Filmfestival in Cannes
De rolprent van Bouchareb is erg indrukwekkend. Afgelopen week was hij nog te zien op Canvas. Ook de recensenten waren te spreken over het epos. Zo werd Indigènes genomineerd voor een Oscar en won de film veel filmprijzen. Tijdens het filmfestival in Cannes kregen de hoofdacteurs samen de prijs voor de beste mannelijke hoofdrol. Dat mag op z’n minst bijzonder worden genoemd! Wie de film nog nooit heeft gezien, doet er toch verstandig aan om eens een dvd (of blue ray) aan te schaffen. Op die manier komt er immers geld in het laatje van regisseur Rachid Bouchareb, waardoor hij nog meer van deze mooie films kan maken!

Teambuilding heeft niets om het lijf

Vreemde managementcursussen, bizarre teambuildsessies: in de jaren dat de economische bomen tot in de hemel groeiden, was alles mogelijk. Nu de financiële broekriem wat strakker zit, worden bedrijven creatiever dan voorheen. Het teambuilden wordt nog steeds nodig geacht. Maar dat kan ook op een heel andere manier, dachten ze in Groot-Brittannië.

(Geen) kleren maken de man: van Casual Friday naar Naked Friday.

Uit de kleren
Een Engels bedrijf voerde ‘Naked Friday’ in, als variant op ‘Casual Friday’. Eén dag lang gingen op twee na alle medewerkers uit de kleren. Op die manier stimuleren ze de teamgeest, werken ze aan het wegwerken van vooroordelen en remmingen en verbeteren ze de onderlinge communicatie. Hoewel ‘Naked Friday’ een experiment was, wordt gedacht om het vaker te herhalen. Het Britse bedrijf sprak van een daverend succes. De bedrijfssfeer schijnt enorm verbeterd te zijn, barrières waren verdwenen en iedereen kon op een meer ontspannen manier met elkaar overweg.

Stunt van Virgin Media
Bijna was ik er in getrapt. Bijna geloofde ik dat dit ook waarheid was. Maar het is nep. Het blijkt een stunt te zijn van Virgin (!) Media. Deze club creatievelingen is bezig met het maken van een  televisieshow die The Naked Office wordt genoemd. Liefhebbers van teambuilding die niets om het lijf heeft kunnen het programma na 9 juli a.s. zien. Dan wordt het immers uitgezonden. En je kunt er donder op zeggen dat het binnen de kortste keren op YouTube zal verschijnen!

Server down, werkplek schoon!

Een gigantische netwerkstoring is zeker voor herhaling vatbaar! Hoewel ik allerlei andere plannen had, viel alles in duigen toen bleek dat het complete netwerk eruit was geklapt. Server down, automatiseerders in paniek. Oké, dacht ik, wat nu? Ik kan gaan wandelen – het is mooi weer – of ik kan mezelf eens nuttig maken op een andere dan een tekstuele manier. Dat laatste heb ik maar gedaan.

Een netwerkstoring kan een zegen voor de 'opgeruimde' mensheid zijn.

Een zegen, geen straf
Een hele dag zonder computer blijkt dan ineens geen straf, maar een zegen te zijn. Binnen de kortste keren zag mijn werkkamer er stukken verzorgder en netter uit. Ik zorgde er voor dat nu écht een cleandeskbeleid werd ingevoerd! Mijn hele bureau was leeg, op een computer met een zwart scherm na. O ja, ook de telefoon was nog aanwezig (helaas was daar geen netwerkstoring). Na mijn bureau waren mijn kasten – hangplekken voor papier en stof – aan de beurt. Tegen het einde van de dag herkende ik mijn werkkamer niet terug. Toen het bericht kwam dat de server het weer deed, verzuchtte ik nog dat dit mij eigenlijk niet uitkwam. Ik was immers nog niet gereed met opruimen. De grote voorjaarsschoonmaak zat er nog niet op. Heel eigenwijs (wellicht is eigenzinnig een beter woord) besloot ik mijn systeem de rest van de dag uit te laten.

Opgeruimde geest
Een klein uurtje nadat het netwerk weer tot leven was gewekt, bevond ik mij in een opgeruimde en schone werkkamer. Trots keek ik om me heen en bedacht dat het een goed idee zou zijn als er ieder half jaar een netwerkstoring zou zijn. Dan kwam je toe aan opruimen! En dat opruimen is van levensbelang voor je geestelijke gesteldheid. Een opgeruimde geest kan immers alleen maar wonen op een opgeruimde plek!

Rare jongens, die Fransen

Goed volk, maar wel een beetje raar. Vandaag stuurde ik een e-mailtje naar la douce France. Het betrof een reservering voor een korte vakantie. Natuurlijk heb ik het mailtje in het Frans opgesteld. Dat is wel zo netjes voor de ontvanger. In mijn mailtje wilde ik het woordje e-mail gebruiken. Toen dacht ik opeens aan het feit dat de Fransen altijd alles in hun eigen taal willen vertalen (het lijken net Vlamingen). Zo wordt een apenstaartje een escargot. En een e-mailtje wordt in het Frans courriel. In officiële communicatie van de Franse overheid is het zelfs verboden om het Engelse equivalent (of de verfranste versie daarvan) te gebruiken. En terecht! Dat zouden wij ook moeten doen. Maar wij verloochenen onze taal liever. Spijtig genoeg…

Geen Engels, geen Frangels, maar Frans!

Voor de liefhebbers van Franse internettermen (er zitten juweeltjes tussen!):

• Webmaster = administrateur de site
• URL = adresse réticulaire
• Applet = appliquette
• Firewall = barrière de sécurité of pare-feu
• Frame = cadre
• Chat = causette
• Webcasting = diffusion réticulaire
• Internet backbone = dorsale
• Window = fenêtre
• Thread = fil (de la discussion)
• FAQ = foire aux questions
• Access provider = fournisseur d’accès
• Smiley = frimousse
• Cybernaut = internaute
• Internet browser = logiciel de navigation
• Proxy = mandataire
• Plug-in = module d’extension
• Cookie = mouchard of témoin (de connexion)
• Homepage = page d’accueil
• DNS = système d’adressage par domains
• Web = toile
• World Wide Web = toile d’araignée mondiale (T.A.M.)
• (We)blog  = un blogue (de toile)