Als schrijver heb ik er regelmatig last van. Het is een soort van verbale diarree, maar dan toch heel anders. Het komt echt op als poepen. De letters dikken samen tot woorden. Woorden koeken aaneen tot zinnen. En die zinnen willen er graag uit. Wat ik wil zeggen is dat je het schrijfproces bijna niet kunt regisseren. Het komt, of het komt niet. Van een regelmatige stoelgang is niet vaak sprake. Je kunt er wel donder op zeggen dat de tekstbrij begint te wringen op momenten dat je het niet verwacht. De standaardprocedure is dan: gaan zitten, rustig aan doen en laten komen. Zeker weten dat het oplucht! En het resultaat mag er zijn.
Deze wandtegel (vindplaats: toilet van het Scryption, het museum voor schriftelijke communicatie in Tilburg) spreekt boekdelen...
