Koop 'In Parijs'!

Wie in de tagwolk van mijn weblog kijkt, ziet dat ik het vaak over Frankrijk heb. Dat is geen toeval. We (skrivadur, skrivadurske en skrivadurak) komen er graag. Zodra we de kans hebben, rijden we Zuidwaarts met onze auto. Ooit heb ik eens berekend dat het nog geen 230 kilometer is vanaf onze voordeur naar de eerste meter Franse grond. Als reiziger, schrijver, historicus en (web)journalist sta ik positief-kritisch tegenover ons favoriete vakantieland. Niet alles is er goed. Die houding vind ik ook terug in het schitterende boek ‘In Parijs’ van buitenlandcorrespondent Olivier van Beemen.

Iedereen die 'iets' met Frankrijk heeft, moet het boek van Olivier van Beemen kopen! (c) Balans/Olivier van Beemen

In Marseille?
Iedereen die iets met Frankrijk heeft, MOET dit boek kopen! Helaas lees je het in één ruk uit. En wederom helaas heb je dan ineens het gevoel van leegte en gemis. Het boek is namelijk te dun! Het had twee, nee drie keer zo dik mogen zijn. Van Beemen heeft een heel vlotte pen (zie ook zijn weblog, ook een aanrader) en kan heel beeldend met woorden spelen. Herkenbaar, grappig, amusant, kritisch, tegendraads, verrassend, leuk. Je krijgt in het boek een kijkje achter de schermen van een buitenlandcorrespondent. Wie het boek wil kopen, kan terecht op een speciale website. Daar kun je ook gesigneerde exemplaren bestellen. Doe dit snel! Dan heb je een eerste druk met handtekening van de schrijver! En roep dan meteen Olivier op om deel twee te gaan schrijven. Titelsuggestie: In Marseille?

Koop ‘In Parijs’!

Wie in de tagwolk van mijn weblog kijkt, ziet dat ik het vaak over Frankrijk heb. Dat is geen toeval. We (skrivadur, skrivadurske en skrivadurak) komen er graag. Zodra we de kans hebben, rijden we Zuidwaarts met onze auto. Ooit heb ik eens berekend dat het nog geen 230 kilometer is vanaf onze voordeur naar de eerste meter Franse grond. Als reiziger, schrijver, historicus en (web)journalist sta ik positief-kritisch tegenover ons favoriete vakantieland. Niet alles is er goed. Die houding vind ik ook terug in het schitterende boek ‘In Parijs’ van buitenlandcorrespondent Olivier van Beemen.

Iedereen die 'iets' met Frankrijk heeft, moet het boek van Olivier van Beemen kopen! (c) Balans/Olivier van Beemen

In Marseille?
Iedereen die iets met Frankrijk heeft, MOET dit boek kopen! Helaas lees je het in één ruk uit. En wederom helaas heb je dan ineens het gevoel van leegte en gemis. Het boek is namelijk te dun! Het had twee, nee drie keer zo dik mogen zijn. Van Beemen heeft een heel vlotte pen (zie ook zijn weblog, ook een aanrader) en kan heel beeldend met woorden spelen. Herkenbaar, grappig, amusant, kritisch, tegendraads, verrassend, leuk. Je krijgt in het boek een kijkje achter de schermen van een buitenlandcorrespondent. Wie het boek wil kopen, kan terecht op een speciale website. Daar kun je ook gesigneerde exemplaren bestellen. Doe dit snel! Dan heb je een eerste druk met handtekening van de schrijver! En roep dan meteen Olivier op om deel twee te gaan schrijven. Titelsuggestie: In Marseille?

De macht van de massa

De macht van de massa werd onlangs weer eens ingezet om de wil van weinigen op te leggen aan de meerderheid. In Waalwijk waren maandagavond 26 oktober jl. vijfhonderd supporters van de plaatselijke betaald voetbalorganisatie op de been. Met een protestmars naar het gemeentehuis wilden de vijfhonderd er voor zorgen dat de gemeente toch nog eens serieus wil nadenken over het redden van hun club. Waalwijk kleurde felrood van het vuurwerk, de sfeer op het Raadhuisplein in het voor de rest uitgestorven Waalwijk benaderde een gemiddelde oud-op-nieuwnacht.

De gemeente moet bijspringen om het betaald voetbal te redden. (c) www.dag.nl.

In de problemen
Waar gaat het eigenlijk om? Er is een betaald voetbalorganisatie in de problemen. Dat is geen nieuws onder de zon. De Waalwijkse club is al vaker in de problemen geweest. En telkens moest de gemeente de reddende hand toesteken. Dat schijnen de supporters voor het gemak te vergeten. Een landelijk bekende, maar toch ook weer zo lokale keukenboer heeft de club in het verleden ook al gered. Ook nu wil de ‘Dirk Scheringa’ van de Langstraat zijn beurs trekken. Maar…niet voordat de gemeente de huur van het stadion – dat diezelfde gemeente al eens kocht van de club om de club te redden – verlaagt van zes tot naar drie ton. Dan zal de keukenmecenas het gat in de begroting dichten.

Democratisch compromis
De gemeente wil niet verder gaan dan 4,5 ton. Dit noemen we een democratisch compromis. Maar dat is niet genoeg. Dus werden de supporters weer eens ingezet om de wil van de keukenprins kracht bij te zetten. Of het mag baten, is de vraag. Wat ook de vraag blijft, is de volgende: moet de overheid betaald voetbalclubs steunen met belastinggeld? Een andere vraag: is er in Brabant wel ruimte voor zo veel betaald voetbalclubs? Nog één: wat dragen de voetbalprimadonna’s – ze zijn per man goed voor een ‘jaarsalaris’ van een ton of vijf – zelf bij om hun club te redden? En trekken de supporters hun portemonnee? Wat doen de andere sponsoren? En hoe verhoudt het verlagen van de huursom van de betaald voetbalclub met enkele tonnen zich tot de huur van – pak ‘m beet – een Nederlands Leder- en Schoenenmuseum?

Een leuk museum in een foeilelijk en oud gebouw. (c) Nederlands Leder- en Schoenenmuseum.

Leuk museum in een foeilelijk gebouw
Nederland telt slechts één museum op het gebied van leder en schoenen. Voor de voetballiefhebbers onder ons: er staan ook voetbalkicksen! Het is een schitterend en leuk museum in een foeilelijk gebouw. Dat gebouw – een aftands fabriekspand op hetzelfde bedrijfsterrein als de meubelboulevard van de keukenprins – is van de gemeente. Het museum betaalt er elk jaar steeds meer huur voor. Van verlaging is geen sprake. De huur benadert nu bijna een ton per jaar. Omdat het museum ook afhankelijk is van subsidies, verhoogt de gemeente het jaarlijkse subsidiebedrag met exact hetzelfde bedrag als de huuropslag. Kan het gekker? Een museum heeft niet alleen een vermakelijke, maar ook een behoudende, opvoedende en culturele taak. Daar zou een gemeente dus zonder zich te schamen geld voor mogen, nee moeten uittrekken. Wat doet die gemeente? Die zal de betaald voetbalclub wel weer gaan redden. Dan kunnen de geelblauwen weer een jaar of vijf vooruit. En dan lopen ze tegen dezelfde problemen aan.

Beugelbekkie in je schoenen

Voeten. Je hebt ze, maar je staat er nooit zo bij stil. Je handen daarentegen mogen zich verheugen in je continue belangstelling. Zelfs tijdens het tikken van dit berichtje zie ik mijn handen, mijn vingers. We hebben die vingers ook allemaal een eigen naam gegeven: duim, wijsvinger, middelvinger, ringvinger en pink. Je ‘geteende’ voet zou er spontaan jaloers van worden.

We zien ze niet vaak, maar toch zijn je tenen vaak vrolijk!

Geen roepnamen
Tenen hebben immers geen ‘roepnamen’. Oké, op de grote en kleine teen na, maar dat zijn niet écht namen. Nee, die voeten komen er maar bekaaid vanaf. En dat terwijl we ze zo nodig hebben. We stoppen ze weg. In sokken en schoenen. En we gaan er mee om alsof het allemaal zo vanzelfsprekend is dat ze dienst doen als je onderdanen. Gelukkig zijn je voeten (inclusief tenen) vrolijk van nature. Ze blijven lachen.

Zo ziet de teennagelbeugel er schematisch uit.

Stoere beugel of teenpiercing?
Vandaag zag ik echter iets bijzonders. Speciaal voor de tenen. Meer specifiek voor de teennagels eigenlijk. Je kunt je teennagels namelijk laten beugelen. Net zoals je met je tanden kunt doen. Dat noemen ze met een sjiek woord orthonyxie. Eigenlijk is het een hulpmiddel dat op de nagel wordt bevestigd om een rondgegroeide nagel recht te maken of tijdelijk de verhoogde druk van het zogenoemde nagelgootje te verminderen. Deze klachten lopen we onder meer op door repeterend stoten in de (sport)schoen, nauwsluitende (sport)schoenen, ouderdom en infecties. De nagelbeugel werkt hetzelfde als een beugel in de mond. Je krijgt als het ware een beugelbekkie in je schoenen. De nagel wordt weer in een acceptabele vorm gedwongen. Kijk, dat horen je voeten en tenen graag! Ze kunnen getooid worden met een stoere beugel. Een beetje heftige voet noemt het al gauw een teenpiercing! Zo, hiermee geven ze de handen zeker het nakijken!

Astérix en Obélix zien Abraham

Astérix en Obélix, de onafscheidelijke Gallische helden, zien Abraham. Op donderdag 29 oktober 2009 wordt het heroïsche stel vijftig jaar. Die dag is het een halve eeuw geleden dat de eerste Astérixstrip in weekblad Pilote verscheen. Zoals bekend verouderen stripfiguren over het algemeen niet. Evenmin hoeven ze Q10-antirimpelcrème te gebruiken om er jonger uit te zien. Maar dat wil niet zeggen dat het vijftigjarig bestaan geen reden is voor een bescheiden feestje.

Astérix & Obélix zijn jarig! (c) www.asterix.com.

Een bijzonder cadeau
Speciaal voor hun verjaardag komt tekenaar en scenarist Albert Uderzo met een bijzonder cadeau. Hij is er wel een week te vroeg mee, want op donderdag 22 oktober 2009 verschijnt een nagelnieuw album. Het telt 56 pagina’s en bevat nooit eerder verschenen korte verhalen.

Een bijzonder cadeau voor de verjaardag van Astérix & Obélix. (c) www.asterix.com.

Het Guldenboek
Het 34-ste album gaat door het leven onder de titel ‘De verjaardag van Astérix & Obélix – Het Guldenboek’. Eén van de bijzondere zaken aan dit nieuwe album is dat er teksten in verschijnen van de in 1977 overleden René Goscinny.

Goscinny en Uderzo feestten al in 1967!

Op m'n gemak in Bretagne

Bretagne (Breizh voor intimi) is één van de Franse regio’s waar wij ons erg op ons gemak voelen. Er hangt een heel bijzondere, mystieke en soms bizarre sfeer. Geweldig! Zeker als er Bretons wordt gesproken. Dan besef je helemaal dat je in een on-Frans gebied verkeert. En als je dan ook nog in een kek autootje rondrijdt, kan de pret niet meer op.

Deze Mini is alleen komend weekeinde te koop in Morlaix.

Goed Frantons
Deze Mini kwam ik vandaag tegen op het internet. Degene die deze Mini gaat kopen (je moet er snel bij zijn, want de voorraad op de ‘Salon de l’Auto’ in Morlaix is beperkt en je kunt ‘m alleen komend weekeinde aanschaffen), laat niet mis te verstaan weten dat hij (of zij) zich op zijn (of haar) gemak voelt in Bretagne. In goed Frantons (samentrekking van Frans en Bretons) staat het er ook: A l’aise Breizh! Kijk maar eens op de banieren.

Het Bretonse vrouwke (inclusief kanten muts) op de Mini spreekt boekdelen.

Op m’n gemak in Bretagne

Bretagne (Breizh voor intimi) is één van de Franse regio’s waar wij ons erg op ons gemak voelen. Er hangt een heel bijzondere, mystieke en soms bizarre sfeer. Geweldig! Zeker als er Bretons wordt gesproken. Dan besef je helemaal dat je in een on-Frans gebied verkeert. En als je dan ook nog in een kek autootje rondrijdt, kan de pret niet meer op.

Deze Mini is alleen komend weekeinde te koop in Morlaix.

Goed Frantons
Deze Mini kwam ik vandaag tegen op het internet. Degene die deze Mini gaat kopen (je moet er snel bij zijn, want de voorraad op de ‘Salon de l’Auto’ in Morlaix is beperkt en je kunt ‘m alleen komend weekeinde aanschaffen), laat niet mis te verstaan weten dat hij (of zij) zich op zijn (of haar) gemak voelt in Bretagne. In goed Frantons (samentrekking van Frans en Bretons) staat het er ook: A l’aise Breizh! Kijk maar eens op de banieren.

Het Bretonse vrouwke (inclusief kanten muts) op de Mini spreekt boekdelen.

Zwarte ziekmaker

Taal is prachtig! Ik ben er elke dag mee bezig. Soms kom je echter heel verrassende zaken tegen. Zoals een online anagrammaker. Anagram? Voor de niet taalgevoeligen onder ons: een anagram is een woord of zin, die volledig bestaat uit de letters van een ander woord of een andere zin.

Van het één komt het ander...

Malle Laxeerwind
Een paar voorbeelden: van Willem Alexander kun je Malle Laxeerwind maken. En Eimer van Middelkoop is al snel een ‘politiek verdoemd man’. En Griezelbusauteur P. (Paul) van Loon transformeert in een wip in P. Onnoval, één van de hoofdpersonen uit de jeugdboeken. Vandaag heb ik even gespeeld met anagrammen en online anagrammakers. Zo kwam ik er al snel achter dat je van skrivadur iets heel bizars kunt maken: dark virus! Oké, ik heb donker haar, donkere ogen en mijn huid kleurt snel, maar ik ben niet besmettelijk. Toch? Tenzij je bedoelt dat je van het lezen van mijn berichten geen genoeg kunt krijgen. Dat je er als het ware aan verslaafd raakt. Maar of dat al is gebeurd bij een lezer…

Nooit geweten dat skrivadur een 'zwarte ziekmaker' is.

Eerlijk is 26 procent?

Het leven is te kort voor slechte koffie! Daarom gaan we in huize skrivadur al tijden voor kwaliteitskoffie. Geen Senseo dus. Nespresso evenmin (sorry, liefhebbers van deze ‘koffie’). Bij ons wordt goede en eerlijke koffie gezet. Met een degelijke Italiaanse espressomachine (Quick Mill), met goed water, met geduld en met goede (dus eerlijke) koffie. De laatste maanden gebruiken we vooral handgeplukte koffiebonen van Redbeans. Dat is eerlijke en heerlijke koffie. Dit weekeinde lieten we ons echter een keer verleiden tot Café de Origen van de Wereldwinkel.

Koffie? Alleen als-ie (h)eerlijk is!

Bonen uit Honduras
De bonen die we kochten (ietsje meer dan 10 euro voor een kilo, dus niet echt duur) komen uit Honduras. Uit het Nationaal Park van La Tigra. De koffie van La Tigra groeit in de bergen, bij kleine boerderijtjes rondom de stad San Juancito. De eerste verwerking van de koffiebonen (plukken, ontpulpen, drogen, selecteren en verpakken) gebeurt door de Coöperativa Mixta San Juancito. In deze coöperatie zijn de kleine boertjes verenigd. Voor al hun inspanningen krijgen de boertjes – hou je vast – 26 procent van de kostprijs. Dus ongeveer 2,60 van onze ruim 10 euro gaat naar de boeren.

Ook bij eerlijke koffie blijft veel geld hangen bij de tussenhandel.

Oneerlijke koffie verbieden
Waar blijft de rest van het geld dat we neertelden voor deze ‘eerlijke’ – want Fair Trade/Max Havelaar – koffie? Dat blijft steken bij de overheid (BTW), de branderij, de tussenhandel, de transporteur, de verpakker, de marketeer, de winkelier. Je hebt het dan wel over 74 procent van de winkelprijs! Als we dit al eerlijk noemen, hoe liggen deze percentages dan bij oneerlijke koffie? En zouden we die oneerlijke koffie niet helemaal moeten verbieden? Wij stemmen in ieder geval voor! Ga voor kwaliteit! Het leven is te kort om genoegen te nemen met minder! Overigens smaakt de Café de Origen erg goed. Een aanrader dus (net zoals Redbeans)!

skrivadur in de top 10!

Bezoekersaantallen van vijftig tot honderd per dag zijn mooi voor een weblog. Zeker als het unieke bezoekers betreft. Gisteren scoorde ik echter een absoluut record. 566 personen brachten een bezoekje aan skrivadur.wordpress.com. Wat kwamen zij doen? Vooral informatie verzamelen over snoskommers. Het is echt snoskommertijd dus! Ook vandaag wordt er weer flink naar gezocht. O ja, leuk detail: WordPress houdt elke dag bij welk bericht en welk weblog het meest populair zijn. Hou je vast: ik stond met één bericht in de top 10 (op nummer 7). Helaas telde een oud bericht over snoskommers niet mee. Was dat wel het geval geweest, dan had ik zeker met stip op 1 gestaan! Mijn weblog stond overigens ook in de ‘hitlijst’ wat weblogs betreft. Op nummer 33! Voel ik me daar ineens glimmen van trots? Of heb ik vanochtend te hard gesport? Wie weet…