Dag PACA! Hallo Pastis et Cigales?

De Franse regio PACA (Provence Alpes Côte d’Azur) zit met een probleem. Ik schreef er al eerder over. Ze zijn er eindelijk over uit dat de naam PACA niet bekt. Niet voor de inwoners en niet voor de toeristen. Tot en met vandaag kon iedereen een idee voor een nieuwe naam indienen. Eén naam staat erg hoog in het bijna definitieve lijstje: Provence Méditerranée. Of deze naam het ook gaat worden, is de vraag. Hoewel de regiobestuurders democratisch plegen te zijn, hakken zij uiteindelijk de knoop door. Ze zullen bij hun beslissing wel het feit meewegen dat een onderzoek heeft uitgewezen dat ruim 42 procent deze naam erg toepasselijk vindt.

De vlag van de regio PACA wappert fier.

Flink wat namen
Er zijn flink wat namen voorgesteld. Een kleine bloemlezing: Méditerraneo, Provença, Occitanie, Alpes-Méditerranée, Provences, Grand Sud, Provalzur, Midiazur, Pitalugue, Pastis et Cigales, Mistral, Aïolisud, Empire du Soleil, Midi Oriëntal. Als je dan toch mag kiezen, geef ik ook de voorkeur aan Provence Méditerranée. Hoewel dat Méditerranée er niet eens bij hoeft. Goed, we wachten de beslissing van het regiobestuur af. Wordt vervolgd.

Blériot flikte het!

Velen droomden er van, maar het was uiteindelijk Louis Blériot uit Cambrai die het flikte. Op 25 juli 1909 – vandaag dus precies honderd jaar geleden – startte hij zijn zelfontworpen vliegtuigje (de Blériot XI). De driecilindermotor (25 pk!) pruttelde flink, Louis gaf gas en koos met een ware doodsverachting het luchtruim. Hij vloog van Calais naar Dover.

Louis Blériot landde veilig in Dover.

Veertig minuten
Blériot legde 45 kilometer af in een krappe veertig minuten. Wat een snelheid! De Franse luchtvaartpionier was de eerste mens die het Kanaal overstak met een vliegtuig. Om hem te eren voor zijn bijzondere daad heet het stukje Calais waar hij vertrok tegenwoordig Blériot-Plage. De vlucht van Blériot leverde hem niet alleen veel publiciteit op. Hij ontving ook een forse cheque van duizend pond – toen een Godsvermogen – van The Daily Mail. Tandenknarsend moesten de Britten de cheque aan de Fransman overhandigen. Liever hadden zij gezien dat een Brit de klus had geklaard.

Blériot in het toestel waarmee hij het Kanaal over vloog.

Gevechtsvliegtuigen en motorfietsen
Louis Blériot stak het geld in de Société des Appareils Deperdussin. Later zou hij de naam van de firma veranderen in Société Pour Aviation et ses Dérives. Hij legde zich toe op het maken van gevechtsvliegtuigen en motorfietsen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Blériot één van de belangrijkste fabrikanten van gevechtstoestellen. Samen met Anthony Fokker natuurlijk!

Blériot werd een belangrijk fabrikant van gevechtsvliegtuigen en motorfietsen.

Het verlangen groeit

Het bezit is niet het grootste plezier. Het gaat om de weg naar dat bezit toe. Het pad van verlangen, begeerte, doorzetten en doorbijten. Nu ook voor het Zuiden van Nederland de vakantie voor de deur staat, merk ik dat het verlangen wel heel erg groot is. Het groeit steeds verder. Om in de stemming te komen (en te blijven), bekijk ik regelmatig foto’s die ik heb genomen op mijn reizen door andere streken. Voor de liefhebber zal ik er een aantal plaatsen. En voor degenen die binnenkort met vakantie gaan: goede reis, veel plezier en kom heelhuids thuis!

Cliché, maar wel een mooi plaatje. (c) skrivadur.

Twee stoelen. Wie gaat er zitten? (c) skirvadur.

Leuk, ben je eindelijk in het buitenland, kun je je auto niet kwijt. (c) skrivadur.

Zou de bus hier nog wel stoppen? (c) skrivadur.

Dit bordje nodigt uit om een huisje te huren! (c) skrivadur.

Lance en zijn 'strong army'

Even was er twijfel. Zou huisleverancier en fietsenboer Trek – als tegenhanger van Cervelo – de sponsor worden van de nieuwe ploeg van Lance Armstrong? Of zou het een pure Livestrongploeg worden? Nee dus, de tanige Texaan maakte het zojuist bekend: komend seizoen deelt hij de lakens uit in zijn eigen ploeg. Een ploeg die strijdt voor de winst, voor het leven en tegen kanker. De sponsor komt – hoe kan het anders – uit Texas. Het is de BCC annex MediaMarkt van Amerika: RadioShack.

Lance gaat aan de bak bij Team RadioShack. (c) Team RadioShack.

Fietsen, zwemmen en hardlopen
In 2010 gaat de zevenvoudig tourwinnaar zich niet alleen storten op het wielrennen. Naar eigen zeggen wil hij ook aan de bak als triatleet. Niets is hem dus vreemd: fietsen, zwemmen en hardlopen. Lance kan het allemaal! Natuurlijk is elke volger van de wielersport erg benieuwd naar de prestatie van Lance en zijn ‘strong army’ aan knechten. Want dat hij kopman gaat worden van Team RadioShack, staat als een paal boven water. Armstrong kiest niet een tweede keer voor een ploeg die niet écht een keuze kan maken wie nu eigenlijk als favoriet aan het koersen is. We zullen het allemaal wel zien en beleven, zeker in de Tour van 2010. Maar Lance moet wel beseffen dat hij als veertigminner een grote concurrent er bij gaat krijgen. Want wij hebben…Lars! Een boom van een kerel uit het vurige Vlijmen!

2010 wordt het jaar van Team RadioShack. Ze zijn er klaar voor! (c) Team RadioShack.

Lance en zijn ‘strong army’

Even was er twijfel. Zou huisleverancier en fietsenboer Trek – als tegenhanger van Cervelo – de sponsor worden van de nieuwe ploeg van Lance Armstrong? Of zou het een pure Livestrongploeg worden? Nee dus, de tanige Texaan maakte het zojuist bekend: komend seizoen deelt hij de lakens uit in zijn eigen ploeg. Een ploeg die strijdt voor de winst, voor het leven en tegen kanker. De sponsor komt – hoe kan het anders – uit Texas. Het is de BCC annex MediaMarkt van Amerika: RadioShack.

Lance gaat aan de bak bij Team RadioShack. (c) Team RadioShack.

Fietsen, zwemmen en hardlopen
In 2010 gaat de zevenvoudig tourwinnaar zich niet alleen storten op het wielrennen. Naar eigen zeggen wil hij ook aan de bak als triatleet. Niets is hem dus vreemd: fietsen, zwemmen en hardlopen. Lance kan het allemaal! Natuurlijk is elke volger van de wielersport erg benieuwd naar de prestatie van Lance en zijn ‘strong army’ aan knechten. Want dat hij kopman gaat worden van Team RadioShack, staat als een paal boven water. Armstrong kiest niet een tweede keer voor een ploeg die niet écht een keuze kan maken wie nu eigenlijk als favoriet aan het koersen is. We zullen het allemaal wel zien en beleven, zeker in de Tour van 2010. Maar Lance moet wel beseffen dat hij als veertigminner een grote concurrent er bij gaat krijgen. Want wij hebben…Lars! Een boom van een kerel uit het vurige Vlijmen!

2010 wordt het jaar van Team RadioShack. Ze zijn er klaar voor! (c) Team RadioShack.

Kale berg verandert in wilde camping

In slagorde staan ze al opgesteld. Sinds het begin van deze week is het een drukte van jewelste bovenop de ‘Kale Berg’. Campers, caravans, vouwwagens, tenten, auto’s, ze worden allemaal langs het parcours gezet. Regelmatig akelig dicht bij de rand. De berg verandert langzamerhand in een wilde camping.

Wie nu al langs de kant van de weg staat, heeft zaterdag het beste zicht!

Puist van de Provence
De volgers van le Grande Boucle zitten al een aantal dagen klaar in hun campingstoelen. De reclamekaravaan is nog in geen velden of wegen te zien. De renners laten ook nog wel even op zich wachten. Die doen eerst nog een tijdritje en een etappe. Pas op zaterdag 25 juli 2009 zal de Mont Ventoux centraal staan in de laatste dag voor de finish in Parijs. De wielerliefhebbers die voor deze dag op de Puist van de Provence bivakkeren, zijn verzekerd van hun eerste rang. Zij schreeuwen straks de renners omhoog tijdens de 23 kilometer lange klim. Het belooft een waar spektakel te worden. Uniek, zo’n laatste bergdag voordat het peleton gaat finishen in de Franse hoofdstad!

De laatste etappe voor de finish bevat nog flink wat klimmetjes.

Boete voor blote basten

Een blote bast… Daar erger ik me wel eens aan tijdens de vakantie. Als je zont of zwemt, is er niets aan de hand. Het wordt – naar mijn mening – pas erg als je in je blote bast door warme stadjes gaat lopen. Of als je met ontbloot bovenlijf boodschappen gaat doen in de ge-air-koelde supermarkt. Bah! Het ziet er niet uit, het is onsmakelijk en niet fris. Vooral mannen met een ‘spoiler’ aan hun voorzijde maken zich er schuldig aan. Vrouwen zie je dit eigenlijk nooit doen. Hoe zou dat toch komen?

Blote basten in de vrije natuur... Smakelijk is anders.

Steeds meer protesten
Niet alleen ik heb een hekel aan die blotebastenparade, ook skrivadurske en de rest van Huize skrivadur kan het niet bekoren. Gelukkig staan we niet alleen! Er komen wat meer protesten. Zo is vandaag in een Zuid-Franse stad een lokale regel ingegaan die het verbiedt om slechts half aangekleed uit wandelen te gaan. De burgemeester van Carpentras in de Provence was het helemaal beu met die blote buiken. Burgemeester Francis Adolphe noemt een blote bast “une image dégradée pour l’attraction touristique de la commune.“

Blotebastenvergelijkers in hun natuurlijke omgeving: het strand. Daar mag het wel.

Geen respect voor andere mensen
De uitbaters van de horeca en de winkeliers van Carpentras zijn het heel erg met hem eens. Wie zonder bovenlijfbedekking door de stad schuift, heeft geen respect voor andere mensen, wordt gezegd. Het blotebuikenverbod geldt voortaan ieder jaar tussen 1 juni en 15 september. Wie zich niet aan deze nieuwe regel houdt, wordt eerst aangesproken. Helpt dat niet, dan volgt een blotebastenboete. Goed idee van die burgemeester!

Vive les vacances!

Nu er al twee regio’s met vakantie zijn, begin ik het ook te merken: het is stiller en rustiger. Op de weg, ‘op de mail’ en ‘op de telefoon’. Voordat we hier in het Zuiden ook kunnen gaan genieten van wat vrije dagen, moet er echter nog flink worden aangepoot. Er ligt nog een aantal klussen op mij te wachten. Ondanks dat ben ik met mijn hoofd steeds vaker al op reis. Leuke combinaties krijg je daardoor: een tekstklus afronden en tegelijkertijd door de Franse Alpen lopen. Het lijkt wel op een werkvakantie! Nog even doorbijten skrivadur en dan is het zo ver: vive les vacances!

Spreekt voor zich, lijkt me. (c) La Poste.

Mannen op de maan

“It’s one small step for a man… One giant leap for mankind…” Hoe vaak komt het voor dat je precies weet wat je moet zeggen als je een historische gebeurtenis meemaakt? Neil Armstrong kon het op 20 juli 1969 niet beter verwoorden. Hij was het die als eerste uit  maanlander Eagle mocht klimmen en de stap mocht zetten op Mare Tranquillitatis. Overigens waren ‘zijn’ historische woorden geschreven door een ghostwriter uit Hollywood. De filmindustrie – met regisseur Stanley Kubrick voorop – was erg nauw betrokken bij het perfect vangen in beeld en geluid van deze historische gebeurtenis. Armstrong las ‘zijn’ tekst de avond voor de lancering en merkte snedig op “Who wrote that crap?“

Eén van de eerste voetstappen op de maan. (c) NASA.

Discussie of loten?
Zou aan het verlaten van de commandomodule Columbia naar de maanlander een discussie zijn vooraf gegaan? Edwin ‘Buzz’ Aldrin en Michael Collins zouden immers ook graag de geschiedenisboekjes zijn ingegaan als eerste mens op de maan. Of zouden ze hebben geloot? Wie zal het zeggen. Collins zou overigens nooit over het feit heen komen dat hij de enige was van de drie die niet op de maan was geweest. De ziel! Het drietal schreef in ieder geval wel geschiedenis. Ook zorgden de drie voor een geweldige PR voor de Verenigde Staten. En dat konden de States midden in de Koude Oorlog wel gebruiken.

Ook een unicum: de eerste foto van een mens die uit een maanlander klimt. De troostprijs voor Buzz Aldrin. Deze foto werd gemaakt voor Neil Armstrong die zojuist als eerste mens op de maan was geland. (c) NASA.

Koude Oorlog
De maanlanding past precies in de sfeer van de Koude Oorlog. De (kern)wapenwedloop was een ruimtevaartwedloop geworden. Amerika troefde de Sovjet Unie af. De Russen kropen weer in hun schulp en de Amerikanen konden zelfgenoegzaam van hun eigen ego genieten. Over het nut van de maanmissie kan worden getwist. Bijzonder was het in ieder geval wel. Telkens als je naar de maan kijkt, zou je je moeten beseffen dat daar nog steeds menselijke voetstappen staan. De drie Amerikaanse astronauten behoren tot het selecte groepje van stervelingen die de aarde in haar geheel hebben gezien. Wij kennen de aarde alleen van foto’s.

De aarde zoals we haar allemaal kennen. (c) NASA.

Bemand ruimtestation
Tussen juli 1969 en december 1972 reisden er zeven bemande Apolloraketten naar de maan. Zes van deze vluchten waren succesvol. Telkens mochten er twee personen over de maan wandelen. De derde vlucht – de Apollo 13 – werd voortijdig afgebroken in verband met een ongeluk. Na december 1972 mocht de maan geen mensen meer verwelkomen. Er zijn geen permanente bases gebouwd. Ook zijn er geen maanvluchten meer uitgevoerd. Pas in 2005 werd weer gesproken over plannen voor een bemand ruimtestation op de maan. Deze basis zou er rond 2013-2015 moeten zijn. Voorwaarde is wel dat het internationale ruimtestation ISS gereed is. We wachten geduldig af.

De bemanning van Apollo 11: Neil Armstrong (links), Michael Collins (midden) en Edwin 'Buzz' Aldrin (rechts).

Echt? Of in scène gezet?

Fotojournalist Robert Capa werd door de grote tijdschriften uit Frankrijk, Engeland en de Verenigde Staten naar alle grote militaire conflicten van zijn tijd gestuurd. Toen zijn foto’s van de Spaanse Burgeroorlog werden gepubliceerd, riep de Britse Picture Post hem uit tot ‘the Greatest War Photographer in the World’. Dit was in 1938! Capa’s specialiteit was het fotograferen van gevechtsacties in de frontlinie.

'Dé foto' die Robert Capa bekend maakte. (c) Robert Capa.

In één klap beroemd
Capa werd in één klap bekend door de foto van de sneuvelende soldaat tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Het slachtoffer in kwestie is Federico Borrell García. Deze soldaat stierf op 5 september 1936 door een kogel van de Frankisten in de heuvels rond Cordoba. Of ging het toch anders? De camera liegt immers niet. Maar fotografen soms wel! Er bestaan bewijzen voor dat Capa – net zoals alle andere oorlogsfotografen – af en toe wat dingen in scène zette om een krachtiger foto te maken. Zeker in zijn beginjaren, toen hij zijn naam nog moest vestigen. De dood van de Spaanse soldaat was onbedoeld, maar er is toch sprake van nepperij.

De soldaten zwaaien vrolijk met hun wapens. (c) Robert Capa.

Geen sprake van gevechten
De oorlogsfotograaf kwam een aantal soldaten tegen die bezig waren met hun siësta. Er was geen sprake van gevechten. Capa wilde voor de grote bladen mooie prenten maken en was er niet vies van om de militairen er toe te bewegen in actie te komen. Hij wilde ze rennend vanaf een heuvel – het geweer in de aanslag – op de foto zetten. Hoewel de negatieven verdwenen zijn, bestaan er wèl contactafdrukken die dit bewijzen. Op die kleine foto’s zwaaien de soldaten vrolijk met hun wapens.

Springen is mooi voor de foto. (c) Robert Capa.

Naar beneden rennen
Op het teken van Capa begonnen de soldaten naar beneden te rennen. Onderweg vuurden ze hun wapens af. Capa rende vooruit en zou foto’s maken. Dit was pas actie! En dat het in scène was gezet, deed geen afbreuk aan zijn bedoelingen: de waanzin van de oorlog in beeld brengen. De soldaten renden vaker de heuvel op en af. Capa schoot beelden. De laatste keer dat de militairen al hobbelend de heuvel afrenden, stond Federico Borrell García iets verderop te wachten. Hij werd per ongeluk geraakt door een kogel van zijn wapenbroeders. Capa klikte en bevroor het moment. Capa heeft dit nooit zelf toegegeven. Hij heeft er wel op gezinspeeld. Hij heeft meermalen gesproken over een groot geheim dat hem kwelde. Had hij het dan over de onfortuinlijke dood van Federico Borrell García? We zullen het nooit meer te weten komen.

De man links op de foto is Federico Borrell Garcia. Ook hij lacht en zwaait met zijn wapen. (c) Robert Capa.