Elite 19-de eeuw verslaafd aan coca

Wat hebben Alexandre Dumas, Thomas Edison, Paus Leo XIII, Robert Louis Stevenson, Jules Verne, Koningin Victoria en Emile Zola gemeen? Ze waren allemaal verslaafd. En hoe! In de negentiende eeuw was het erg ‘hot’ om Vin Mariani te drinken.

Wijn? Medicijn? Drugs? Hoe dan ook: verslavend!

Wijn? Medicijn? Drugs? Hoe dan ook: verslavend!

Goede bordeaux
Dit opwekkende drankje werd in 1863 bedacht door Corsicaan Angelo Mariani. Hij mengde een goede bordeaux met het extract van cocabladeren. Het gevolg: een ‘medicinaal’ drankje dat op menig tafel te vinden was. Het spulleke was spectaculair verkwikkend en verslavend. In korte tijd zat de hele wereld aan de Mariani.

Adverteren met beroemde afnemers
De Corsicaan wist als geen ander dat adverteren belangrijk was. Voor zijn campagnes strikte hij zijn beroemde afnemers. Zo fungeerden Koningin Victoria, Amerikaans president William McKinley en Paus Leo XII – met hun goedkeuring – als model in zijn advertenties.

Paus Leo XIII als 'supermodel' in de campagne van Vin Mariani.

Paus Leo XIII als 'supermodel' in de campagne van Vin Mariani.

Coca-Cola
Vin Mariani bleef lange tijd populair. Wel kwam er steeds meer concurrentie op de markt. Zeker in kunstenaarskringen moest de ‘Vin’ het afleggen tegen de goedkopere en nog meer verslavende en hallucinerende absinth. Grappig is wel dat de Amerikaanse John Pemberton het recept van Angelo Mariani ‘leende’ om zelf een drankje op de markt te brengen. Hij noemde het Pemberton’s French Wine Coca. In 1886 verdween de alcohol uit dit drankje. Niet veel later volgde het coca-extract. Deze drank kennen we allemaal. Sterker nog: het is één van de bekendste merken ter wereld: Coca-Cola!

Copyright? Right to copy!

Drie op de vier Nederlandse jongeren vindt het downloaden van materiaal waarop auteursrechten rusten geen diefstal. Dit blijkt uit een onderzoek van EénVandaag onder 3.500 kids tussen de 12 en 24 jaar. Van die 3.500 download 93 procent met flinke regelmaat bestanden van het internet. Slechts zeven (!) procent heeft nooit iets gedownload. Dat is erg nieuws voor creatievelingen. Nog erger is het dat eveneens zeven procent van die 3.500 jongeren wèl eens iets heeft betaald voor het dowloaden.

CopyrightsymboolGeen probleem
Illegaal downloaden wordt dus niet gezien als een probleem. Het woordje ‘copyright’ leggen zij uit als ‘the right to copy’. Deze onderzoeksresultaten zetten je wel aan het denken. Als je – zoals ik – de kost verdient met een creatief beroep, dan is het belangrijk dat er toch op een gegeven moment geld over de brug komt. Hoewel ik mijn teksten op dit weblog onder een CC-licentie laat vallen (zie ook de pagina ‘de kleine lettertjes’), blijf ik geestelijk vader (en dus eigenaar) van alles wat ik hier verzin. Bovendien werk ik – IRL – niet voor Jan-met-de-korte-achternaam. Goed werk kost tijd. Tijd is geld. Goed werk kost dus ook geld. En voor goed werk willen wij creatievelingen graag worden betaald. Ook door jongeren. Ik ben me er wel van bewust dat er iets moet worden gedaan. We – de creatieve sector, de webgebruikers, de wetgever, de samenleving – moeten wel eens gaan nadenken hoe we dit copyrightprobleem kunnen aanpakken. Daar is het in deze interactieve en snelle wereld hoog tijd voor. Doe een voorstel zou ik zeggen!

Briefje posten. Praatje maken.

Blinden en slechtzienden in het Franse departement Vaucluse kunnen binnenkort een brief posten en een praatje maken. Middelbare scholieren van het Lycée Saint-Jean Baptiste de la Salle uit Avignon bedachten onlangs namelijk een pratende postbus. Niet alleen kan de ‘boite aux lettres’  praten, hij is ook nog eens milieuvriendelijk. De knalgele kwebbelende gleuvendoos werkt namelijk op zonne-energie. Staatsbedrijf (zoals het hoort) La Poste verleende officieel zijn medewerking aan het unieke schoolproject.

De pratende postbus met zijn geestelijk vaders en moeders. (c) Photo R.C.

De pratende postbus met zijn geestelijk vaders en moeders. (c) Photo R.C.

Meedoen aan de maatschappij
De jonge techneuten werden bij dit bijzondere ontwerpproject begeleid door docenten Jérôme Beaumont en Dominique Saget. De kletsende brievenbus is een nieuwe stap in de richting van het volledig kunnen meedoen aan de maatschappij van visueel gehandicapten. Het is nog niet duidelijk wanneer de brievenbussen deel gaan uitmaken van het Zuid-Franse straatbeeld. Wel zeker is dat op heel korte termijn (eindelijk) braille brievenbussen in gebruik worden genomen.

Binnenkort overal in Frankrijk: de braille postbus. (c) La Poste.

Binnenkort overal in Frankrijk: de braille postbus. (c) La Poste.

Landelijk uitrollen
Op woensdag 27 mei jl. werd de pratende postbus gepresenteerd. Namens La Poste waren regio-directeur Gilles Marsal en communicatiebaasje Elsa Vadel aanwezig. “Nous sommes impressionné“, verklaarde het tweetal. De La Poste-baasjes zegden toe dat ze de pratende postbus gaan installeren in het centrum van Avignon. Het is het streven om de pratende bussen – als ze technisch nog verder zijn uitgewerkt – landelijk uit te rollen.

Op jacht naar een icoon

Goed nieuws voor bloggers die met kekke icoontjes hun weblog willen opleuken. Er bestaat namelijk een website waarmee je op iconen kunt jagen. In een Google-achtig zoekveld tik je een trefwoord en jagen maar. Voor je er erg in hebt, staat je hele scherm vol met prachtig spul. Ga maar eens kijken. Enne: het schijnt allemaal rechtenvrij te zijn. Ik kon echter geen CC-vermelding of iets dergelijks vinden.

Deze 'robot' helpt je aan mooie icoontjes. (c) iconfinder.net.

Deze 'robot' helpt je aan mooie icoontjes. (c) iconfinder.net.

Rosé is een kleur, geen smaak

Mengsmering of rosé? (c) De Gelderlander.

Mengsmering of rosé? (c) De Gelderlander.

Is witte wijn met wat druppels rood een échte rosé? “Mais non!”, schreeuwen de Franse wijnboeren met luide stem. “Dat is pure mengsmering”. “Oui”, klinkt het ambtelijk uit Brussel. De Europese Unie is er duidelijk over: “rosé, dat is een kleur, geen smaak”.

Commissie legt een ei
Op 19 juni a.s. moet er een ei (wit of bruin) over worden gelegd door de Europese commissie. Het lijkt er op dat de grijze krijtstrepen hun zin gaan krijgen. Ze zijn bij de EU helemaal voor open markten. Weg met het protectionisme! Laat de goedkope namaak maar binnenkomen!

Stem verheffen
Ik denk dat we als kritische consumenten onze stem maar eens een keer moeten verheffen. Stop met die onzin van open markten! Rosé is een wijnsoort, geen kleur. Een lekker wijntje, dat ook. Zeker als het mooi weer is! Kies dus voor kwaliteit. Koop Europese waar. En kies straks – op 4 juni a.s. – ook bewust: Europakritisch. Anders horen we op korte termijn weer van die rare verhalen: camembert hoeft geen schimmel te hebben, een dun laagje witte verf is ook goed. Trappist hoeft niet per se gebrouwen te worden door paters. Deventer koek mag gerust ook uit Taiwan komen. Ach…het kan altijd zotter. Let maar op die EU-baasjes die het na 4 juni a.s. voor het zeggen hebben!

De wijnboeren hebben helemaal gelijk!

De wijnboeren hebben helemaal gelijk!

Van Gogh is weer thuis!

Op de kop af twintig jaar geleden verdween een bijzondere bronzen Van Gogh uit Saint-Remy-de-Provence. Boefjes wisten de zestig centimeter hoge buste van kunstenaar Ossip Zadkine van de sokkel te lichten en mee te nemen. De toenmalige maire van Saint-Remy had het kunstwerk in 1966 besteld bij de beeldhouwer. De gemeente betaalde er 5.000 francs voor. Een koopje, dat is zeker. Want anno 2009 is de Zadkine een stuk meer waard: drie miljoen euro!

Terug op z'n oude stek: het beeld van Van Gogh. (c) Valérie Farine.

Terug op z'n oude stek: het beeld van Van Gogh. (c) Valérie Farine.

Garage van een ‘zakenman
Dankzij het speurwerk van een privé-detective is de buste teruggevonden in de garage van een ‘zakenman’ in de buurt van Zwolle! Burgemeester Hervé Cherubini is een blij en gelukkig man. Hij heeft een opmerkelijke mening over de vondst van de detective: “Laten we zeggen dat hij werd herkend door zijn familie“. Inmiddels is Vincent weer terug op z’n oude stek in Saint-Remy-de-Provence. De gemeente heeft beloofd om voortaan nog beter te passen op hun ‘verloren zoon’.

Een lange ontsnapping…

Een lange ontsnapping zal het niet worden. Maar opmerkelijk is het zeker: volgende week gaat de Tour de France voor gevangenen van start. Een soort Dauphiné Detiné dus voor fietsendieven en ander gespuis! Het is de allereerste keer dat de zware jongens op de vélo stappen om te stoempen. Bijna tweehonderd gedetineerden volgen ongeveer het parcours van de ‘normale’ tour. Ook bij hen zijn de verboden stimulerende middelen niet toegestaan (logisch). Ze fietsen ook allemaal op een boterham met pindakaas (pain au beurre de cacahuetes)!

Boeiende ontsnappingen ontbreken tijdens de Tour de Detiné.

Boeiende ontsnappingen ontbreken tijdens de Tour de Detiné.

Zwart-wit gestreept
Er wordt vanaf donderdag 4 juni a.s. gekoerst in een ‘bus’. Het peleton moet en zal de 2.300 kilometer bij elkaar blijven. Dat hebben de autoriteiten bepaald. Ontsnappen mag dus absoluut niet. Het zal mij benieuwen in welke koerskleding ze fietsen. Zwart-wit gestreept? Gesponsord door l’Administration pénitentiaire en het ministère de la Justice? De renners met hun criminele palmares worden begeleid door ongeveer 130 bewakers en personal trainers. Het is de bedoeling dat de ‘boefjes op bikes’ de kernwaarden zoals samenwerken leren kennen. Ook kunnen ze bouwen aan hun zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen. Even werd gedacht om deze ‘grande boucle’ op hometrainers te houden. Maar dat plan werd snel in de prullenbak geworpen. Terecht.

Een te dure auto?

Gezien tijdens het reizen door Frankrijk: een kleine, maar blijkbaar te dure auto. De eigenaar heeft er vast en zeker voor kromgelegen. Eindelijk kon hij zijn ’cochon d’épargne’ stukslaan. Hupsakee naar de dealer en kopen maar. Oeps… J’ai pas d’argent. Tja, als je écht tot de limiet gaat, dan raak je je pecunia onherroepelijk kwijt. Zeker in deze tijden van economisch zwaar weer. Maar om dit nu – met een vermeende trots – op je kentekenplaathouder te vermelden… Dat gaat mij iets te ver.

Oké, het is een Twingo van de vorige generatie, maar de eigenaar is er trots op.

Oké, het is een Twingo van de vorige generatie, maar de eigenaar is er trots op.

De auto staat voor de deur. Helaas is er nu geen geld meer voor brandstof.

De auto staat voor de deur. Helaas is er nu geen geld meer voor brandstof.

Het oor van Vincent van Gogh online

Was Vincent van Gogh helemaal ‘van den appetjoek’ toen hij zijn oor afsneed? Of raakte hij zijn schelp kwijt door een ferme slag met een degen door zijn jaloerse vriend Paul Gauguin? Handelde de kunstenaar uit liefdesverdriet? Was hij onder invloed van de groene fee? Of had hij last van een enorme jeuk, die hij op een rigoureuze wijze kwijt wilde raken? Historici en andere wetenschappers buigen zich al jaren over deze en andere zaken.

Het oor van Vincent van Gogh. Fragment uit het boek van Edgar Leroy.

Het oor van Vincent van Gogh. Fragment uit het boek van Edgar Leroy.

Saint-Paul-de-Mausole
Kort geleden zette de gemeente Saint-Remy-de-Provence een belangrijk wetenschappelijk werk over deze ‘hoofdzaak’ online. Het betreft het document van psychiaters Edgar Leroy en Victor Doiteau uit de jaren dertig van de twintigste eeuw. Dit werk (‘Van Gogh et le drame de l’oreille coupée‘, het zou de titel van een Kuifje-album kunnen zijn) was al jaren in het bezit van Robert Leroy, de zoon van de dokter die werkte in het psychiatrisch ziekenhuis Saint-Paul-de-Mausole in Saint-Rémy-de-Provence, aan de voet van de Alpilles. Van Gogh was hier opgenomen.

Download ‘Van Gogh et le drame de l’oreille coupée’ – (PDF-bestand, 1,9 MB)

Vincent van Gogh met zijn hoofd in het verband.

Vincent van Gogh met zijn hoofd in het verband.

Burgemeester meteen enthousiast
Deze man – een inwoner van Saint-Remy – kwam met het document naar het gemeentehuis. Burgemeester Hervé Chérubini werd meteen enthousiast. Hij vond het een logische zaak om deze belangrijke historische medische bron gratis aan te bieden op de gemeentelijke website. In het ruim zeventig jaar oude werk van Leroy en Doiteau wordt tegengesproken dat het oor van de Brabants-Franse kunstenaar door de slag van een degen van het hoofd werd verwijderd. Dit is onlangs beweerd door twee Duitse ‘kenners’. Alles wijst op automutilatie met een scherp scheermes.

Coupe de France…eh…Breizh!

Er stond file op la Franciliènne, dus reden we door naar de Boulevard Périphérique. Daar zaten we gisteren tussen flink wat Bretons geweld. Bussen, auto’s en motoren met Keltische voetballiefhebbers koersten samen met ons naar het Stade de France. Wij wilden via de Parijse rondweg verder naar Lille. Zij wilden genieten van een mooie pot voetbal.

Een Keltische finale: l'Equipe verscheen in het Bretons. (c) L'Equipe.

Een Keltische finale: l'Equipe verscheen in het Bretons. (c) L'Equipe.

Twee Bretonse clubs tegen elkaar
En Avant Guingamp en Stade Rennes moesten strijden om de Coupe de France. Twee Bretonse clubs tegen elkaar in Stade de France in Parijs. Dat gebeurt niet elke dag. Overal zag je de kelten zwaaien met hun Gwenn ha Du. Ze zwaaiden vrolijk naar onze auto. Zou het komen omdat wij een klein Bretons stickertje op de achterruit hebben? Of waren ze gewoon vrolijk? Hoe dan ook: tweededivisionist En Avant Guingamp zorgde voor een daverende stunt. Zij versloegen Stade Rennes met 2-1 en veroverden de Coupe de France. Of kunnen we beter zeggen Coupe de Breizh? Leuk gegeven: Guingamp is een dorp van 8.000 zielen!

De Gwen ha Du is de vlag van Bretagne.

De Gwen ha Du is de vlag van Bretagne.