Een baan die niets te bieden heeft

Het zou een mooie krantenadvertentie zijn: ‘Gezocht: medewerker. Geboden: steeds minder’. Hoe veel reacties zouden er hier op komen? Dat is de vraag. En als je dan reageert, hoe verloopt een sollicitatiegesprek dan? skrivadur fantaseert er even op los.

Werkgever: “Zo, dus u wilt bij ons in dienst komen? Hmm, uw opleiding en achtergrond zijn indrukwekkend. Ook uw CV klinkt als een klok. Met de werkervaring zit het ook wel oké.“

Kandidaat: “Ja, ik zou graag mijn medewerking verlenen om uw organisatie op te stuwen in de vaart der volkeren. Geeft u mij de kans, dan zal ik u niet teleurstellen.“

Werkgever: “Nou, dan moeten we maar met elkaar in zee gaan.“

Kandidaat: “Wat zijn de perspectieven?“

Werkgever: “U bedoelt?“

Kandidaat: “Nou, u weet wel, salaris, bonussen, emolumenten, secundaire arbeidsvoorwaarden, dat soort dingen.“

Werkgever: “O, u wist het nog niet?“

Kandidaat: “Wat wist ik niet?“

Werkgever: “Over ons progressieve cumulatief verminderende beloningsbeleid.“

Kandidaat: “Huh?“

Werkgever: “Ik zal het u even uitleggen. U treedt bij ons in dienst. Dat is eigenlijk meteen de grootste beloning. U màg hier werken. U màg zich medewerker noemen van onze onvolprezen organisatie. Daarna treden de met de sociale partners afgesproken maatregelen in werking. De eerste week ontvangt u uw bedrijfskleding, uw bedrijfsvervoermiddek, uw salaris en allerlei extraatjes. De weken daarna, wordt dit allemaal geleidelijk afgebouwd. Wat u de ene dag nog gewoon vond, is de volgende dag bijzonder. Een week later is het zelfs een fata morgana uit een ver verleden.“

Kandidaat: “Ik kan u niet volgen…“

Werkgever: “Dat hoeft ook niet. Als u uw werk maar doet. Dan zorgen wij er voor dat alles zo wordt geregeld dat wij er niets bij inschieten. U dient eerst een eigen bijdrage te gaan betalen voor het mogen dragen van uw bedrijfskleding en het mogen gebruiken van uw bedrijfsvervoermiddel. Daarna dient u zelf voor alle kosten van deze zaken op te draaien. De volgende stap is het procentueel aanpassen van uw salaris.“

Kandidaat: “O, de prijsinflatiecorrectie en cao-stijgingen?“

Werkgever: “Zoiets ja. Maar dan heel anders. U gaat immers steeds minder geld verdienen. Gelukkig blijft uw werkhoeveelheid wel hetzelfde. We willen niet alles veranderen, ziet u.“

Kandidaat: “Nu snap ik het! U wilt mij in dienst nemen, maar het mag niets kosten. Is dat de bedoeling?“

Werkgever: “Als u het zo stelt, kan ik alleen maar instemmend knikken.“

Kandidaat: “O, dan moeten we maar snel overgaan tot het tekenen van het arbeidscontract.“

Werkgever: “Goed, dan zal ik onze P&O-zzp’er even roepen voor het papierwerk.“

Kandidaat: “Mooi! Dan zet ik mijn handtekening en ga hier fijn aan het werk. Weet u zeker dat ik geen eigen geld hoef in te leggen om mezelf in het zweet te werken voor u?“

Werkgever: “Meneer, u maakt een dolletje zeker? Wij zijn een solide onderneming. Een voormalig staatsbedrijf. Denkt u dat wij u willen – exuses voor het woord – ‘naaien’? Zo zitten wij niet in elkaar.“

Kandidaat: “Zullen we het dan gewoon maar vrijwilligerswerk noemen?“

Werkgever: “Dat is ook een optie. Bedankt voor de tip!“

Kandidaat: “Graag gedaan! Ik heb alles voor mijn nieuwe werkgever over!“

Nieuw: een baan die niets te bieden heeft!

Bizarre dialoog
Deze dialoog komt wellicht wat bizar over. Toch zou dit zo maar eens werkelijkheid kunnen worden. Vandaag trof ik immers een mooi strooibiljetje in mijn brievenbus aan. In dit kleurrijk stukje drukwerk roept een niet nader te noemen TaNTe Pos-bedrijf iedereen op om te solliciteren naar de baan van postbezorger. Vooral moeders met kinderen die net uit de buggy zijn, behoren tot de doelgroep. Ik ben benieuwd hoe veel reacties er komen op deze personeelsadvertentie. Zeker gezien alle berichten over het onlangs afgesloten naai-de-medewerkers-cao. Zijn er echt mensen die hier in trappen?