Cinquecento's uit de oude doos

De nuovo Fiat 500 doet het goed. Iedereen is gek op dit mooie bakkie. Goed nieuws voor de zonliefhebbers onder ons: er komt heel binnenkort een cabrioversie uit deze Cinquecento! Het wagentje is niet helemaal topless. Er is gekozen voor een soort van vouwdak dat helemaal naar achter open kan. De dakbogen blijven intact en voegen extra stijl toe aan het kekke autootje.

Giardiniera
Nog meer goed nieuws voor de liefhebbers van klein Italiaans schoons: er komt ook een stationwagonuitvoering van de 500. Oké, het wordt waarschijnlijk pas medio 2010, maar toch. De naam van deze langere versie is ook al bekend. Het is écht een historische naam: Giardiniera! Het leek mij in dit kader wel gepast om dan ook maar eens een paar reclamefoto’s uit de oude doos te herpubliceren. Kijk maar eens, wat een ‘schone’ plaatjes…

De cabrio-500 in vroeger tijden.

En dan hier een leuk ‘klikje’ van de oude Giardiniera.

Ook de nieuwe Giardiniera heeft slechts twee portieren.

Cinquecento’s uit de oude doos

De nuovo Fiat 500 doet het goed. Iedereen is gek op dit mooie bakkie. Goed nieuws voor de zonliefhebbers onder ons: er komt heel binnenkort een cabrioversie uit deze Cinquecento! Het wagentje is niet helemaal topless. Er is gekozen voor een soort van vouwdak dat helemaal naar achter open kan. De dakbogen blijven intact en voegen extra stijl toe aan het kekke autootje.

Giardiniera
Nog meer goed nieuws voor de liefhebbers van klein Italiaans schoons: er komt ook een stationwagonuitvoering van de 500. Oké, het wordt waarschijnlijk pas medio 2010, maar toch. De naam van deze langere versie is ook al bekend. Het is écht een historische naam: Giardiniera! Het leek mij in dit kader wel gepast om dan ook maar eens een paar reclamefoto’s uit de oude doos te herpubliceren. Kijk maar eens, wat een ‘schone’ plaatjes…

De cabrio-500 in vroeger tijden.

En dan hier een leuk ‘klikje’ van de oude Giardiniera.

Ook de nieuwe Giardiniera heeft slechts twee portieren.

Muggen, olifanten en ruimtevaart

Russische wetenschappers kwamen er onlangs achter dat een gemiddelde mug het achttien maanden volhoudt in de ruimte. Achttien maanden! Een mug! Zonder eten, zonder drinken, zonder dampkring. skrivadur is er even beduusd van. Hoe hebben ze dat uitgevonden?

Simpel en bizar
Eigenlijk is het wetenschappelijk experiment te simpel en bizar voor woorden. De Russen hebben wat lijm aan een spaceshuttle gesmeerd en…PLAK…daar zat het stekebeestje. De countdown klonk in het arme muggenhoofdje al erg onheilspellend. De enorme knal van de lancering en de vlucht naar boven, deden de muggenvleugeltjes trillen als nooit tevoren. Het mugje kon er met zijn muggenverstand niet bij. Op een gegeven moment was het gedaan met het kabaal en kwam het aan op rondjes draaien. De muggonaut keek met zijn facetoogjes neer op een mooie blauwe bal.

Een spaceshuttle vertrekt naar de ruimte. (c) NASA.

Hypnotiserende rondjes
Achttien maanden lang draaide de muggonaut de bijna hypnotiserende rondjes. Hoe hard hij ook zoemde of riep, er kwam geen gewillig slachtoffer voorbij die als bloeddonor wilde dienen. Ja, op een mooie dag verscheen er een vreemd wezen binnen steekbereik. Maar het witte pak van deze persoon bleek te dik te zijn voor het arme kleine muggenmondje. Helaazzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…..

Muggonaut gaf de moed bijna op
Hoewel de muggonaut de moed al bijna had opgegeven, kwam er na achttien lange, koude en donkere maanden eindelijk weer een neerwaartse beweging in de zaak. De shuttle daalde neer. “Auw, auw, auw“, kermde het beestje uit. “Wat doet dat pijn. Die dampkring zouden ze verdampkring moeten noemen!” Eenmaal terug op aarde kleefde de muggonaut nog steeds aan de spaceshuttle vast. Bijna wist hij te ontsnappen, totdat een roze mensenhand hem bij de lurven pakte.

Onze muggonaut ziet er ook zo uit. (c) National Geographic.

Wetenschap of foltering?
Die mensenhand was van Anatoly Grigoryev, één van de ‘baasjes’ van de Russische Academie voor Wetenschappen. Tevreden concluceerde Grigoryev dat de mug de ruimtereis had overleefd. De muggonaut schreeuwde het uit: “Noem je dit wetenschap? Ik noem het foltering! Het is maar goed dat jullie Russen niet van elke mug een olifant maken, anders zou die raket nooit van de grond zijn gekomen!“

Persmuskieten hingen aan de lippen
Grigoryev hoorde het gezoem van de mug niet eens. Hij spoedde zich naar de vergaderzaal, waar de internationale pers bijeen was om het laatste nieuws op te schrijven. De persmuskieten hingen aan de lippen van de ruimtebaas toen hij het volgende zei: “De mug heeft al die tijd geen voedsel binnen gekregen en te maken gehad met extreme temperaturen van -150 tot 60 graden. Het beestje leefde nog toen de shuttle op aarde landde. Hij kon zijn pootjes nog bewegen.” “Vind je dat gek?“, probeerde de muggonaut nog tegen te werpen, “Het was me na al die tijd net gelukt om van die plakkerige zooi los te komen. En dan word je ineens gegrepen door een mensenhand. Als ik groter was, zou ik ‘m lek steken!“

Er is een schat gevonden!

Daar wordt skrivadur als historicus nu vrolijk van: er is een schat gevonden! En wat voor één! In een klein bergdorpje (nou ja, heuveldorpje dan) in Zuid-Italië (tussen de hak en de teen van de laars) werd afgelopen week waarschijnlijk een onbekend werk van Leonardo da Vinci (1452-1519) teruggevonden. Het betreft een zelfportret. De stand op zelfportretten-van-Leonardo-da-Vincigebied staat hiermee op twee! Het enige zelfportret dat tot op heden bekend was, is een tekening die wordt bewaard in de Biblioteca Reale in Torino.

Leonardo da Vinci, het bekende zelfportret.

Geleerde schatgraver
Mediëvist (een historicus gespecialiseerd in de Middeleeuwen) Nicola Barbatelli was bezig met onderzoek naar een aristocratengeslacht uit Aceranza. Bij zijn speurwerk stuitte hij op een olieverfschilderij van 60×40 centimeter. De geleerde schatgraver draaide het werk om en stond oog in oog met een uniek portret van de uomo universale uit Vinci. De schilder, beeldhouwer, uitvinder, architect, ingenieur, filosoof, natuur- en scheikundige is in vol ornaat met hoed afgebeeld.

Leonardo-expert
Het staat nog niet helemaal vast of Da Vinci zelf de kwast heeft gehanteerd. Kunstkenners en kunsthistorici gaan zich nu over het werk buigen. Ook Alessandro Vezzosi, directeur van het Leonardo Da Vinci Museum (Museo di Vinci) in Vinci (Toscane) en Leonardo-expert mag het werk analyseren. Hoewel wordt gedacht dat het een echte Leonardo is, zou het ook kunnen zijn dat het portret is gemaakt door Cristofano dell’Altissimo. Deze kunstenaar schilderde immers een soortgelijk portret van Da Vinci. Dot werk hangt in het Uffizimuseum in Firenze.

De man van Vitruvius door Leonardo da Vinci.

‘Museo delle Antiche Genti di Lucania’
Wie het nieuwe werk wil zien, kan vanaf 28 maart tot en met 30 juni terecht in het ‘Museo delle Antiche Genti di Lucania’ in het Zuid-Italiaanse Vaglio Basilicata. Daar wordt het officieel tentoongesteld.

Op de vlucht voor Carnaval

Zangers en musici in een ei. Navolger van Jeroen Bosch. Olieverfwerk circa 1561. Palais des Beaux-Arts, Lille

Niets, helemaal niets heb ik met Carnaval. Ja, ik ben een Zuiderling, maar Carnaval is niet aan mij besteed. Daarom vlucht ik ieder jaar naar andere oorden om in alle rust Aswoensdag af te wachten. Dan kan ik weer ‘veilig’ terugkeren naar mijn eigen woonomgeving. Hou me ten goede: ik gun iedereen zijn of haar Carnaval. Maar ik doe er niet aan mee. Gelukkig denken skrivadurske en skrivadurak er ook zo over. Anders hadden we een probleem in Huize skrivadur! Dus: ga je carnavallen? Geniet dan van je fisje! Ga je wat anders doen: geniet er dan ook van! Van genieten en plezier wordt je leven namelijk een stuk leuker!

Pipi Picasso kan 'een grote' worden

Met haar lange vlechten en glimlach van oor tot oor doet ze denken aan Pipi Langkous. In haar gedrag is het ook een beetje een Pipi. Met kwast en spuitbus is zij namelijk elke dag actief om haar stad – Brighton – een stukje ‘brighter’ te maken. Hoewel ze pas elf is, wordt ze nu al de Picasso van de straatkunst genoemd.

Pipi Picasso: Solveig.

Scandinavische naam
De kunstenaar-in-pocketformaat heet Solveig. Dit is een oude Scandinavische naam, wellicht een andere link met Pipi? Voordat Pipi Picasso met haar graffiti aan de slag gaat, vraagt ze altijd of het mag. En eigenaren van schuttingen en verlaten gebouwen kunnen bijna geen nee zeggen tegen de innemende tiener met haar toegankelijke en cartooneske kunst.

Collage van Pipi Picassokunst.

Tekenclubje voor meiden
Kenners van graffiti zijn zwaar onder de indruk van haar werk. Naar hun zeggen kan Solveig een ‘hele grote’ worden. Zelf doet ze er heel nuchter over: “I started watching people doing paintings and asked them if I could have a go.” Inmiddels heeft ze een ‘outdoortekenclubje’ voor meiden opgericht met de naam All Girls Crew. Veel van haar werken zet ze op de foto en op het internet. Op dit moment zijn er ruim twintig grote werken van haar te zien in en om Brighton. En het worden er steeds meer.

Pipi Picasso aan het werk.

Pipi Picasso kan ‘een grote’ worden

Met haar lange vlechten en glimlach van oor tot oor doet ze denken aan Pipi Langkous. In haar gedrag is het ook een beetje een Pipi. Met kwast en spuitbus is zij namelijk elke dag actief om haar stad – Brighton – een stukje ‘brighter’ te maken. Hoewel ze pas elf is, wordt ze nu al de Picasso van de straatkunst genoemd.

Pipi Picasso: Solveig.

Scandinavische naam
De kunstenaar-in-pocketformaat heet Solveig. Dit is een oude Scandinavische naam, wellicht een andere link met Pipi? Voordat Pipi Picasso met haar graffiti aan de slag gaat, vraagt ze altijd of het mag. En eigenaren van schuttingen en verlaten gebouwen kunnen bijna geen nee zeggen tegen de innemende tiener met haar toegankelijke en cartooneske kunst.

Collage van Pipi Picassokunst.

Tekenclubje voor meiden
Kenners van graffiti zijn zwaar onder de indruk van haar werk. Naar hun zeggen kan Solveig een ‘hele grote’ worden. Zelf doet ze er heel nuchter over: “I started watching people doing paintings and asked them if I could have a go.” Inmiddels heeft ze een ‘outdoortekenclubje’ voor meiden opgericht met de naam All Girls Crew. Veel van haar werken zet ze op de foto en op het internet. Op dit moment zijn er ruim twintig grote werken van haar te zien in en om Brighton. En het worden er steeds meer.

Pipi Picasso aan het werk.

Barrie en Balki, wat een verschil!

Barack Obama inspireert. Gisteren op televisie: een glunderende Barrie, met een glinstering van enthousiasme in zijn ogen, kondigt aan dat hij de Amerikaanse huizenbezitters gaat helpen. “Are you excited?“, riep hij als een blij kind. “Yes we are!“. Een paar duizend kilometer naar het Oosten maakte Jan-Peter Balkenende de klassieke fout van een ‘leider’ in crisistijd.

Barack Obama straalt energie uit. (c) www.barack-obama.tv

Somber gezicht
Met een gebogen hoofd, een somber gezicht en een zwart pak lichtte Balki de economische toestand van Nederland toe. Alle seinen stonden op rood. Zijn verbale en nonverbale gedrag verraadt onmacht, onkunde en ellende. Omdat we leven in een wereld van schapen die graag een herder volgen, zal dit gedrag gevolgen hebben. ‘Het volk’ denkt dan: oei, als hij het al zo somber inziet, dan zal het nog wel erger zijn. Gevolg: de economische dip verergert en Balki en zijn vriendjes kunnen ‘zie-je-nou-wel’ gaan roepen.

Hier word je niet vrolijk van. (c) De Volkskrant.

Tengere roerganger
Volgens skrivadur heeft onze tengere roerganger de verkeerde adviseurs in dienst. Wil je verandering, straal dan verandering uit. Wil je enthousiasme, ben dan enthousiast. Wil je positivisme, wees dan positief. Balkellende staat er in deze tijden van economische tegenwind verslagen bij. Het is één en al negativiteit en somberheid wat deze calvinist uitstraalt. Wat wil je dan communiceren richting je burgers? Op deze manier praten we elkaar nog dieper de put in. En op deze manier wordt de kloof tussen burger en overheid écht niet kleiner.

Stinkende best
Terug naar Barrie. Hij zegt niet dat hij dé oplossing heeft. Hij zegt niet dat de economie in een oogwenk weer gezond is. Hij vertelt wel dat hij zijn stinkende best gaat doen. En dat iedereen moet meehelpen. Hij zal in ieder geval tot het naadje gaan. Tegelijkertijd spreekt hij de hoop en de verwachting uit dat alles goed komt. En aan zijn uitstraling zie je dat hij serieus is. Hij meent wat hij zegt. En hij gelooft heilig in vooruitgang. Kan Balkenende niet in de leer bij deze energieke en inspirerende president? Yes he can! Toch?

Trieste en bizarre records

Het pubergezin in Engeland staat momenteel volop in de belangstelling. Wellicht gaat dit drietal de geschiedenisboeken in als jongste gezin. De trieste en bizarre records van jongste vader en jongste moeder ooit werden jaren geleden al gebroken.

Jongste moeder ooit
De jongste moeder ooit is Lina Medina uit Peru. In het Andesdorpje Ticrapo beviel zij op 14 mei 1939 van een jongetje (Gerardo). Lina was toen – hou je vast – vijf jaar, zeven maanden en 21 dagen jong! Wie de vader van het kindje was, is altijd onbekend gebleven. Die KLTZK en kinderverkrachter is zijn straf dus helaas ontlopen.

De jongste moeder ooit.

Ziekenhuis van Lima
De ouders van Lina dachten aanvankelijk dat zij een grote tumor in haar buik had. Daarom gingen ze met haar naar de dokter in een dorp in de buurt. Deze arts concludeerde dat Lina zwanger was. Lina werd opgenomen in het ziekenhuis van Lima. Daar beviel zij door middel van een keizersnede. Lina’s vader werd even verdacht van incest, maar wegen gebrek aan bewijs kwam hij weer snel op vrije voeten.

Afwijkende hormoonhuishouding
Het medische verhaal over Lina verscheen in het decembernummer van artsenblad La Presse Medicale. In dit tijdschrift wordt ook ingegaan op de medische oorzaak van de zwangerschap. Lina bleek een afwijkende hormoonhuishouding te hebben, waardoor haar eierstokken al volgroeid bleken te zijn op vijfjarige leeftijd.

Jongste vader ooit
De twijfelachtige eer van jongste vader ooit gaat naar het Britse mènneke Sean Stewart. Wederom het Verenigd Koninkrijk dus! Op 20 januari 1998 werd hij papa. Sean was toen op de kop af twaalf jaar jong. Een maand voordat zijn zoon werd geboren vierde hij zijn twaalfde verjaardag. De moeder van het kind was zijn buurmeisje van zestien.

'Mama Lily' is niet meer

Liliane is niet meer. skrivadur hoorde het gisteren op de radio. Maandag 16 februari jl. blies Liliane Brekelmans-Gronert (79) haar laatste ademteug uit. In haar leven heeft ze veel en goed werk verzet. Als kind van twee werd zij op Sumatra getroffen door polio (toen nog kinderverlamming genoemd). Deze beperking werd haar belangrijkste stimulans om zich in te zetten voor de medemens in de ontwikkelingslanden.

Liliane Brekelmans-Gronert (1929-2009). (c) Liliane Fonds.

Mama Lily
Een kleine dertig jaar geleden richtte mevrouw Brekelmans-Gronert – Lieke of Mama Lily voor intimi – het naar haar genoemde Liliane Fonds in Vlijmen op. Deze inmiddels in ‘s-Hertogenbosch gevestigde liefdadigheidsclub zet zich in voor kinderen en jongeren met een beperking. Het fonds houdt zich voornamelijk bezig met één-op-één ontwikkelingshulp. Aanvankelijk werden alleen poliopatiënten geholpen. Al snel na de oprichting, verbreedde de doelgroep zich.

Veertien kids
In het eerste bestaansjaar van het fonds van mevrouw Brekelmans-Gronert konden veertien kids worden geholpen. Zij kregen hulp bij hun revalidatie en bij hun strijd tegen armoede en uitsluiting. Tegenwoordig kunnen jaarlijks ruim 80.000 kinderen rekenen op de steun van het fonds. Hoewel het Liliane Fonds een flinke organisatie is geworden, blijft de aandacht voor de kinderen en jongeren heel persoonlijk. Dit is geheel in de lijn van mevrouw Brekelmans-Gronert. Zij zag naar eigen zeggen in de menselijke warmte de grootste energiebron op aarde. De aarde is met het heengaan van deze weldoenster een stukje killer geworden.

Logo van het Liliane Fonds.