De teller staat ergens boven de vijftig. Maar we zijn er nog lang niet. Na de ferme duik in de konijnenpijp van afgelopen weekeinde zit onze Jack Russell onder de teken. Dagelijks zijn we met een tekentangetje in de weer om die parasieten te verwijderen. Ons Jackie ondergaat de behandelingen lief en gelaten. Ook hebben we onze jonge onderzoeker al behandeld met een middeltje dat teken (en ander kruipend spul) doodt. Tot op heden met niet echt veel resultaat. Hoewel het op tekengebied rustig aan het worden is in de natuur, is er één plek waar het sterft van de kleine spinachtige ziekteverspreiders (Lyme!). Je raadt het al: in de holen van kleine zoogdieren, zoals konijnen. Omdat deze warmbloedige knuffelvachtjes honkvast zijn, kiezen de teken juist hun nesten uit om te overwinteren. Als ze dan zin hebben in een snack, dan grijpen ze snel een konijn of muis. Ons hondje had dus geen slechtere plek kunnen kiezen om eens flink ondergronds te gaan. Wij weten inmiddels wat we de komende dagen te doen hebben: teken verwijderen. Bah!
Het sterft van de teken
12 11 2009Reacties : Leave a Comment »
Categorie: Jack Russell, konijnen, Lyme, teken, zoogdieren
Categorieën : Actueel, Dieren, Natuur, Outdoor
Grieppandemie eiste miljoenen levens
12 11 2009H1N1 waart rond. Tot voor kort hadden we het over de Mexicaanse Griep. Een jaar of negentig geleden hadden we in onze contreien ook al te maken met een Spaanstalige griep: de Spaanse Griep, die eigenlijk Amerikaanse Griep had moeten heten en door de Duitsers tot Vlaamse Griep werd ‘gebombardeerd’. De grieppandemie van 1918-1919 eiste – zo wordt tegenwoordig geschat – meer dan twintig miljoen levens. Bizar detail is dat de Spaanse Griep èn de Mexicaanse Griep beide worden veroorzaakt door het H1N1-virus.
Amerikaanse soldaten
De Spaanse Griep werd in Europa geïmporteerd door Amerikaanse soldaten. Deze kwamen meevechten aan het Westelijk front. De Amerikanen verspreidden het virus onder hun geallieerde wapenbroeders. Ook de vijand werd er mee bestookt. Een gevalletje van onbewuste biologische oorlogsvoering dus. De eerste dodelijke slachtoffers vielen in de loopgraven.
Feestelijke parades
Toen de oorlog over was en de troepen naar huis terugkeerden, namen de soldaten het virus mee van het slachtveld. Hierdoor besmetten zij ook het thuisfront. Dit gebeurde vooral tijdens de feestelijke parades en massabijeenkomsten van de ‘glorieuze overwinnaars’. De pandemie doodde zonder mededogen. Kinderen, bejaarden, maar ook gezonde volwassenen tussen de twintig en de veertig. De Spaanse Griep – zo genoemd omdat de Spaanse media er als eerste over berichtten – kon zo toeslaan omdat de weerstand van veel mensen veel te wensen overliet door de schaarste als gevolg van de oorlog.
Varkensgriep en vogelgriep
Tegenwoordig gaan wetenschappers er van uit dat de Spaanse Griep op twee manieren kan zijn ontstaan. Het kan een gemuteerd Chinees varkensgriepvirus zijn geweest (hé, dat klinkt bekend), dat via Chinese spoorwegarbeiders in de Verenigde Staten terecht kwam. Maar het kan evenzogoed een spontaan gemuteerd vogelgriepvirus zijn. In dat geval zou de geboorteplaats een militaire kazerne in de Amerikaanse staat Kansas zijn. Hier werd pluimvee gefokt om te dienen als voedsel voor de manschappen. Het virus zou van de vogels zijn overgesprongen op het keukenpersoneel. Daarna kwamen besmettingen van mens-tot-mens tot stand.
Hoge koorts, hoesten, spier- en keelpijn
De ‘Griep van 1918-1919’ bleek een massamoordenaar te zijn. De ziekte begon met hoge koorts, hoesten, spier- en keelpijn. Daarna volgde een extreme moeheid. De patiënten verloren in snel tempo ontzettend veel energie. Het eten en drinken werd hierdoor bemoeilijkt. Ook het ademhalen werd een steeds lastiger opgave. Vaak leidde de griep al binnen enkele dagen tot de dood. Er wordt tegenwoordig vanuit gegaan dat een kleine kwart van de toenmalige wereldbevolking (ongeveer een half miljard mensen) de Spaanse Griep onder de leden had. In Nederland vielen er ongeveer 27.000 slachtoffers.
Snelle opkomst en snelle ondergang
Het bizarre was de snelle opkomst en snelle ondergang van de Spaanse Griep. Eind 1919 was de pandemie voorbij. En toen werd het lange tijd stil. Tot september 2005. Wetenschappers van het pathologisch instituut van het Amerikaanse leger slaagden er toen in het Spaanse Griepvirus opnieuw aan te maken. Dit deden zij door longweefsel te gebruiken van een soldaat die in 1918 aan de Spaanse Griep overleed. Het ‘nieuwe’ virus was H1N1. En laat dat nu net het virus zijn dat we tegenwoordig kunnen ‘ontmoeten’ als de Mexicaanse Griep. Is dat toeval?
Drink veel alcohol
Wellicht een tip voor personen die de Mexicaanse Griep onder de leden hebben: drink veel alcohol! Zo schijnt Alfons XIII van Spanje na het drinken van een hele fles rum zich in één keer een stuk beter te hebben gevoeld. De koorts verdween snel. Helaas kwam de kots er voor terug. Goed, voor wie de alcohol geen goed idee vindt: vitamine C en vooral vitamine D helpen ook. En natuurlijk kun je je ook laten prikken. Maar misschien is het middel dan wel erger dan de kwaal, gezien het feit dat de Mexicaanse Griep (nu nog) mild schijnt uit te pakken.
Reacties : Leave a Comment »
Categorie: Europa, Verenigde Staten, Eerste Wereldoorlog, griep, pandemie, Mexicaanse Griep, Spaanse Griep, Amerikaanse Griep, Vlaamse Griep, H1N1, biologische oorlogsvoering, varkensgriep, vogelgriep, koorts, hoesten, spierpijn, keelpijn, moeheid, Alfons XIII, vitamine C, alcohol, vaccin
Categorieën : Actueel, Bijzonder, Bizar, Geschiedenis, Leefstijl
Uur elf, dag elf, maand elf
11 11 2009Het elfde uur van de elfde dag van de elfde maand. Dat zou het moment zijn waarop de wapenstilstand zou ingaan. Net voor dat elfde uur haalde een Duitse sluipschutter vlakbij het Belgische Mons zijn trekker over. Getraind als vechtmachine met een minutieuze precisie maakte de Duitser een voltreffer. Het was drie minuten voor elf. Verkenner George Lawrence Price van het 28-ste Saskatchewan Bataljon van het Canadese leger zou de laatste soldaat zijn die een minuut later de dood vond aan het Westelijk front tijdens de Eerste Wereldoorlog. Vandaag is het op de kop af 91 jaar geleden dat bij Compiègne de wapenstilstand werd getekend. Dit gebeurde in een treinwagon van de Compagnie Internationale des Wagons-Lits (et des Grands Express Européens) die stond opgesteld in het Forêt de Compiègne bij deze Picardische stad.
Duitsland in chaos
Het officiële wapenstilstandsdocument werd al tussen vijf uur en half zes ’s ochtends getekend. De strijdende partijen kwamen overeen dat de wapenstilstand zes uur later zou ingaan. Voor de Fransen en Britten zette maarschalk Ferdinand Foch zijn krabbel. Duitsland – een land in chaos omdat de keizer met zijn staart tussen zijn benen naar Nederland was gevlucht en omdat de novemberrevolutie was uitgebroken – stuurde een gematigd politicus – Matthias Erzberger – om zijn handtekening te zetten. Foch en Erzbeger zaten natuurlijk niet alleen in die wagon. De Frans-Britse delegatie werd gevormd door admiraal Rosslyn Wemyss, schout-bij-nacht George Hope en generaal Maxime Weygand. Erzberger zag zich gesteund door Graaf Alfred von Obersdorff, kapitein Ernst Vanselow en generaal-majoor Detlev von Winterfeldt.
Verschillende voorstellen
De Duitsers zouden voorafgaand aan de wapenstilstand – op 9 november 1918 – hebben willen praten over verschillende voorstellen. Foch antwoordde op een botte toon dat hier geen sprake van kon zijn. De Franse maarschalk had een document bij zich dat de Duitsers gewoon moesten slikken. Duitsland moest dertig voorwaarden ondertekenen. De troepen dienden meteen te worden teruggetrokken uit België, Frankrijk en Elzas-Lotharingen. Verder diende het land allerlei wapentuig in te leveren aan de geallieerden (5.000 kanonnen, 30.000 machinegeweren, 3.000 mortieren en 2.000 vliegtuigen).
‘Dictaat van Compiègne’
O ja, vulden de geallieerden aan, doe er ook maar 5.000 locomotieven, 150.000 treinwagons en 10.000 vrachtwagens bij. Om nog maar te zwijgen van de 160 onderzeeërs en het grootste deel van de vaartuigen Kriegsmarine. Verder raakte Duitsland – dat op het moment van de wapenstilstand al feitelijk een republiek was – grote stukken grond kwijt. Erzberger en zijn collega’s konden hier niets tegen inbrengen. Omdat zij een land vertegenwoordigden dat in vergaande staat van ontbinding verkeerde, konden zij het ‘Dictaat van Compiègne’ alleen maar slikken. Dat het einde van de Eerste Wereldoorlog één van de aanleidingen voor de Tweede Wereldoorlog zou zijn, konden slechts weinigen bevroeden.
Klaprozen en jonge mannen
Vandaag wordt in Frankrijk, België en Groot-Brittannië uitvoerig stilgestaan bij de Wapenstilstandsdag. Het is in deze landen een officiële gedenkdag. De Grote Oorlog leeft nog écht in deze drie landen. Overal worden bloemen neergelegd, zeker op het militaire kerkhof van Saint-Symphorien tussen Mons en Charleroi. Daar ligt het laatste slachtoffer van de Eerste Wereldoorlog gebroederlijk begraven bij het eerste en het laatste Britse oorlogsslachtoffer. Er zullen veel klaprozen bij zitten. Want deze bloem – waaruit morfine kan worden gewonnen – staat symbool voor de jonge mannen die zijn gevallen voor hun vaderland. Klaprozen groeien immers vaak als andere bloemen niet kunnen bloeien. De in 1918 overleden luitenant-kolonel John McCrae schreef er een heel mooi en treffend gedicht (‘In Flanders Fields’) over:
“In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.”
Reacties : Leave a Comment »
Categorie: Alfred von Obersdorff, België, Compiègne, Detlev von Winterfeldt, Dictaat van Compiègne, Duitsland, Eerste Wereldoorlog, Ernst Vanselow, Ferdinand Foch, Forêt de Compiègne, Frankrijk, George Hope, George Lawrence Price, Groot-Brittannië, In Flanders Fields, John McCrae, klaproos, Matthias Erzberger, Maxime Weygand, poppies, Rosslyn Wemyss, Saint-Symphorien, Tweede Wereldoorlog, Wagon Lits, wapenstilstand
Categorieën : Actueel, Geschiedenis
Trekzakverkeer in Vlaanderen
10 11 2009Dit hoor je nooit op de Nederlandse radio: “Er staat een accordeonfile op de E40 tussen Mannekensvere en Jabbeke“. Oké, ik weet ook wel dat Mannekensvere en Jabbeke niet in Nederland liggen, maar in West-Vlaanderen. Maar daar gaat het mij nu niet om. Ik doel namelijk op de term ‘accordeonfile’. Ik hoorde ‘m vanochtend nog op Studio Brussel.
Geweldige Vlaamse vinding
Het is een geweldige Vlaamse vinding, die precies weergeeft wat het is: een file en ook weer geen file. In sommige delen van die file staan de auto’s bumper aan bumper stil. Op andere plaatsen rijden de de automobilisten rustig door. Het stilstaan en bewegen kun je vergelijken met de balg van een accordeon. Sommige plooien zijn bij dit instrument tegen elkaar geduwd. Andere plooien zijn juist op dat moment uitgerekt. Als de accordeonfile weer wat aan het oplossen is, dan zou je – op z’n Vlaams – kunnen spreken van ‘op gang komend trekzakverkeer’. In Nederland zijn we veel minder poëtisch op verkeersgebied. Hier hebben we het over langzaamrijdend en stilstaand verkeer. Wij hebben dus vier woorden nodig voor wat een Vlaming in één term vangt.
Leuke termen
De Vlamingen hebben sowieso leuke en slimme termen voor zaken waar wij in Nederland moeilijker over doen. Ik noem er een aantal, hou je vast:
- Afbollen (weggaan)
- Ambetant (vervelend)
- Beuzelen (liegen)
- Chapeluur (paneermeel)
- Duimspijker (punaise)
- Droogzwierder (centrifuge)
- Gaanpad (trottoir)
- Gazet (krant)
- Kenwijsje (herkenningsmelodie)
- Kiesbureel (stembureau)
- Kozijn (neef)
- Platte kaas (kwark)
- Schepen (wethouder)
- Seffens (zo meteen)
- Sluikstorten (zwerfafval produceren)
- Stiel (beroep)
- Tiret (ritssluiting)
- Uitstalraam (etalage)
- Valies (koffer)
- Verdeler (dealer)
- Voorbijsteken (inhalen)
- Zitpenning (presentiegeld)
Reacties : Leave a Comment »
Categorie: accordeonfile, Studio Brussel, Taal, verkeer, Vlaams, Vlaanderen
Categorieën : Actueel, Algemeen, Taal
Een ferme duik in de konijnenpijp
9 11 2009Het was feest voor onze Jack Russell Terrorist! Tijdens een kort weekeinde in Drenthe greep onze jachthond-in-pocketformaat de kans: ze ’sneakte’ in de vroege ochtend naar buiten en rende opgewekt het mistige landschap in. Om pas na een geruime tijd bij ons terug te keren met een blik van “ik-wist-niet-dat-jullie-mij-misten” en haar vacht duidelijk vol grijsgekleurde sporen van een ferme duik in een konijnenpijp. De lokale eekhoorntjes en konijntjes zaten ongetwijfeld nog na te bibberen in hun nestjes. Weer terug bij ‘haar’ roedel kroop madam lekker in haar bench met de genoeglijke blik van vrijheid op haar snuit.
Pienter en opgewekt
Onze Jack Russell is een schat. Ze luistert eigenlijk alleen als het haar uitkomt, ze is erg pienter en opgewekt, superactief, onvermoeibaar, gezellig maar een beetje dominant (zelfs na twee puppycursussen) en ze heeft een lekker koppig karakter, maar we willen haar voor geen goud kwijt. Ons meisje is er eentje van stand: een échte rashond dus. En precies in de juiste verhouding.
Universiteit van Oxford
Heel ver weg stamt ze af van de negentiende eeuwse Trump, de kleine wit-bruine terriër van dominee John – bijgenaamd Jack – Russell. Russell kocht het beestje van een lokale melkboer toen hij aan Blundell’s School en de Universiteit van Oxford studeerde. Het teefje Trump stond aan de basis van een nieuw ras van ‘werkende terriërs’ of ‘jachtterriërs’. Het bleken écht jachthonden in pocketformaat. Niet-agressieve beestjes met een geweldig uithoudingsvermogen en een enorme moed, die uitermate geschikt waren voor de jacht op vossen, otters en ander klein wild.
Twee variëteiten
Dominee Russell ontwikkelde met Trump een terriërstam, die paste bij zijn behoefte aan een hond die met de grotere Foxhounds kon meelopen. Hij creëerde hondjes die onder de grond konden gaan om vossen en ander wild te laten ’springen’. De Foxhounds konden daarna hun slag slaan. Door de fokinspanningen van Russell ontstonden er twee variëteiten: een grotere, meer vierkante hond (de Parson Russell Terriër) en een kleinere, iets langer gebouwde hond (de Jack Russell Terriër).
Roemrucht jachtverleden
De Jack Russells bleven échte jachthonden tot aan de Tweede Wereldoorlog. Toen zakte de vraag naar kleine en compacte jachthondjes in. Dit zorgde er voor dat er minder Jack Russells kwamen. Tegelijkertijd veranderde de Jack van een jachthond in een gezelschaps- of familiehond. En dat zo’n familiehondje af en toe weer denkt aan het roemruchte jachtverleden van haar voorgangers… Tja, dat gebeurt soms. In Drenthe op een mistige zondagochtend bijvoorbeeld.
Reacties : 2 Commentaar »
Categorie: Drenthe, hond, jacht, Jack Russell, John Russell, Oxford, terriër, Trump
Categorieën : Actueel, Algemeen, Dieren
De lachende koe en de klare lijn
6 11 2009Onze koelkast bevat momenteel flink wat Franse producten. Overheerlijke stinkworsten van Justin Bridou, ‘zero-calorie’ frisdranken van Taillefine, piepjonge smeerkaasjes van P’tit Louis, scherpe Dijonmosterd van Maille en sladressing van het huismerk van de Auchan. Het mag duidelijk zijn: onze auto was op de terugweg van een paar dagen lopen in Frankrijk zwaarder dan op de heenweg. Onze ‘exotische’ koelkastvulling werkt eetlustopwekkend. Aan elke maaltijd zit deze dagen wel wat Frans!
Kaas in de koelbox
Van onze eigen importpraktijken van comestibeles en delicatessen hebben we veel geleerd. Zo weten we dat je kaas in een koelbox moet meenemen. En wijn vervoer je het beste (en het meest geluidloos) ‘en vrac’ in een plactic jerrycannetje (wel snel opdrinken dan, want de kwaliteit van de wijn holt achteruit in deze kunststof omhulling!). Ook hebben we geleerd om zo veel mogelijk te letten op het niet importeren van producten die je hier in Nederland kunt komen. Geen Président Brie dus. En ook geen La Vache Qui Rit! Jammer, want het verhaal achter La Vache Qui Rit is best bijzonder.
De lachende koe
De lachende koeienkaas komt van origine uit de Jura. Hoewel kaasmaker Léon Bel (ook bekend van de rode Baby-Belletjes) al langer bezig was met het maken van deze zachte kaas, legde hij zijn handelsrechten op La Vache Qui Rit pas in 1916 vast. Bel had verstand van marketing, publiciteit en reclame, want hij bedacht dat zijn kaasje een logo moest hebben. Zijn inspiratie haalde de Fransman van het rondreizende bevoorradingsregiment B70 van het Franse leger, waar hij deel van had uitgemaakt. Deze ‘ravitailleurs’ hadden op hun voertuigen een embleem afgebeeld van een grappige koe. Deze koe duidde de waren aan die het regiment vervoerde: vlees. De vleeswagen droeg een bijzondere naam: La Wachkyrie (gaat er al een belletje rinkelen?) – een woordgrapje gebaseerd op het Franse woordje ‘Valkyrie’ en op het Duitse woordje ‘Wache’ (wacht).
Grimmige doods- en oorlogsgodinnen
De Valkyrie (in het Nederlands: Walkuren, afgeleid van het Oudnoordse ‘Valkyrjar’) zijn mythologische strijdgodinnen. Van origine waren het grimmige doods- en oorlogsgodinnen, die op de rug van hellehonden de slagvelden afstroopten op zoek naar gesneuvelde helden. Deze helden werden verzameld om later, tijdens de eindstrijd die Ragnarok werd genoemd, voor Odin dienst te kunnen doen. Waarom het woord ‘Valkyrie’ werd gemengd met ‘Wache’? Nou, dat heeft weer te maken met de Frans-Duitse Oorlog van 1870. De Fransen verloren en raakten delen van hun land kwijt (Moselle, Haut-Rhin, Meurthe en Vosges). De Duitsers kregen het hier voor het zeggen. Om de Fransen in die gebieden goed onder de duim te houden, plaatsten de Duitsers op veel plekken controleposten. De soldaten die deze posten bemanden, werden ‘Wache’ genoemd. De Fransen maakten er al snel een scheldwoord van: ‘Vache!’. In het laatste kwart van de negentiende eeuw en in het eerste (ruime) decennium van de twintigste eeuw kon de slogan ‘Mort aux vaches’ vaak worden genoteerd.
Regiment B70
Bel ‘leende’ niet alleen de lachende koe van zijn strijdmakkers. Hij nam ook de naam over. In het begin erg schaamteloos. Zijn kaasjes gingen over de toonbank als ‘La Wachkyrie’. Later maakte hij er ‘La Vache Qui Rit’ van, een naam die beter bij een kaasje past. Het ontwerp van de lachende koe is van de redelijk bekende kunstenaar Benjamin Rabier. Rabier diende ook in het regiment B70. Hoewel hij al lang bezig was met illustreren, brak hij pas echt door met zijn lachende koe. Deze koe heeft hij later aangepast voor Léon Bel.
De klare lijn
Rabier was één van de eerste tekenaars die cartoons en strips maakte, waarin dieren met menselijke trekjes de hoofdrol speelden. Zijn manier van tekenen viel ook op. Rabier is namelijk één van de eersten die tekende volgens wat we later de klare lijn zijn gaan noemen. Hij is één van de inspiratiebronnen geweest van Hergé. Hergé nam zo’n voorbeeld aan Rabier dat hij de naam van zijn stripheld opdroeg aan één van de boektitels van Rabier. Tintin (Kuifje dus) heeft zijn naam namelijk te danken aan het kinderboek Tintin Lutin dat Rabier in 1898 uitbracht. Dus als je ooit eens tijdens het lezen van stripboeken zin hebt in een snack, dan kun je met een gerust hart een Apéricube van La Vache Qui Rit achter je kiezen steken. Dan weet je zeker dat het elkaar niet bijt!
Reacties : 4 Commentaar »
Categorie: Apéricube, Auchan, B70, Benjamin Rabier, brie, Duitsland, Eerste Wereldoorlog, Frankrijk, Haut-Rhin, Hergé, Justin Bridou, klare lijn, Kuifje, La Vache Qui Rit, Léon Bel, Maille, Meurthe, Mort aux vaches, Moselle, Moulinsart, P'tit Louis, president, Pruissen, Taillefine, Tintin, Tintin Lutin, Valkyrie, Valkyrjar, Vosges, Wachkyrie, Walkuren
Categorieën : Algemeen, Animatie, Bijzonder, Boeken, Communicatie, Culinair, Geschiedenis
Kiwi’s kunnen (niet) vliegen
5 11 2009Het is een onomstotelijk feit dat kiwi’s niet kunnen vliegen. Hooguit kunnen de groenstekelige vruchten – mits goed gelanceerd door een geoefende werper – een paar meter door de lucht zweven. Onherroepelijk komt de kiwi daarna met een ‘SPLAT!’ op de grond terecht. Einde oefening. Einde kiwi. Toen skrivadurak en ik gisteravond echter aan het YouTuben waren, kwamen we het tegendeel tegen. In een schitterende animatiefilm van een nieuw talent: de in 2006 aan de School of Visual Arts afgestudeerde Dony Permedi. In een ietsje meer dan drie minuten schept hij de tragikomische wereld van een kleine vogel die o-zo-graag wil vliegen. Super! Het barst tegenwoordig van creatief hoogstaand animatietalent.
Reacties : 4 Commentaar »
Categorie: Animatie, Dony Permedi, kiwi, School of Visual Arts, YouTube
Categorieën : Animatie, Bijzonder
Rennen is opium voor het volk
4 11 2009Rennen. Sinds kort ben ik er weer wat intensiever mee bezig. Vorig jaar had ik al een start gemaakt. Op mijn eigen MyAsics-pagina had ik een mooi schema aangemaakt. Goed voorbereid ging in aan de slag. Twee tot drie keer in de week trok ik mijn hardloopschoenen aan en maakte mijn rondjes. Buiten, door weer en wind. Het hardlopen ging steeds beter. Niet alleen mijn conditie ging met sprongen vooruit, ook begon ik wat overtollige kilootjes kwijt te raken. Toen werd het voorjaar en om voor mij onbekende redenen hield ik even op met hardlopen.
Lokale sportschool
Nu de dagen weer korter worden en de avonden langer ben ik regelmatig (samen met skrivadurske) in onze lokale sportschool te vinden. Eerst leefde ik me helemaal uit op de fiets. Met een scheef oog zat ik wel te kijken naar de loopband. Maar het duurde nog even voordat ik de stap waagde. Een week of twee geleden klom ik op het apparaat en liep tot mijn eigen verbazing in één keer 4,5 kilometer hard! Deze week ben ik zelfs aan de 8,5 kilometer gekomen.
Een lekker gevoel
Het gekke is dat je van het hardlopen (buiten en op de loopband) een lekker gevoel krijgt. Oké, de eerste kilometer is doorbijten, daarna wordt het doorlopen verslavend. Dit noemen ze met een goed Nederlands woord een ‘runners high’. Ik hou het er op dat rennen opium voor het volk is!
Chemische stofjes
Waarom voelt het langer doorlopen zo lekker? Door het fysiek afbeulen van je lichaam komen er zogenoemde endorfines vrij. Dit zijn chemische stofjes die je lichaam zelf aanmaakt om pijn te verzachten en te onderdrukken. Je wordt als het ware een beetje verdoofd omdat je je lichaam pijnigt. De endorfines – een samentrekking van endogeen (lichaamseigen) en morfine – zorgen ook voor gevoelens van geluk en blijdschap. Endorfines zijn een natuurlijk opiaat. De dealer van dit verslavende goedje ben je zelf. Het kost je niets, behalve dan de inspanning.
Runners High is geen fictie
Overigens twijfelden wetenschappers lange tijd aan het ‘runners high’. Ze hielden het voor een mythe van de atleet. In 2008 publiceerde Duitse onderzoekers echter hun bevindingen. Zij ontwikkelden een manier om het endorfinegehalte te meten voor en na fysieke inspanning. Twaalf atleten werkten mee aan het onderzoek. Hun endorfinegehalte werd gemeten voor en na twee uur hardlopen. De conclusie was overdonderend: het endorfinegehalte was na het hardlopen bij alle twaalf vele malen hoger dan voor het hardlopen. Runners high is dus geen fictie, maar officieel een feit.
Reacties : 4 Commentaar »
Categorie: asics, atleet, atletiek, endorfine, hardlopen, loopband, lopen, morfine, MyAsics, opium, pijn, rennen, runners high, sportschool
Categorieën : Actueel, Leefstijl, Sport
Pompoenen en chrysanten
2 11 2009Het was druk op de kerkhoven in Frankrijk en België. Rijen dik stonden de nabestaanden te wachten op hun beurt om bij de strategisch bij de ingang van de begraafplaats opgestelde bloemisten hun bolchrysanten aan te schaffen. Op die manier betuigden zij hun jaarlijkse eer aan de doden. We zagen dit tafereel tijdens onze reis van afgelopen zondag door Noord-Frankrijk en België. We schrijven 1 november, officieel is het dan Allerheiligen. En officieel zijn al die Fransen en Belgen een dag te vroeg, want vandaag – met Allerzielen – zouden ze pas écht welkom zijn op de knekelhoven. Maar ja, het is maandag en er moet worden gewerkt. Behalve de ambtenaren, want die hebben een dagje vrij werd op het nieuws gemeld.
Heiligen en martelaren
Allerheiligen is een Christelijk feest dat valt op 1 november. Katholieken en Anglicanen vieren het. Ook de Grieks Orthodoxe Kerk kent Allerheiligen. Aanhangers van deze kerk vieren het echter de eerste zondag na Pinksteren (Drievuldigheidszondag). Allerheiligen staat helemaal in het teken van de heiligen en martelaren. Daar wordt die dag eens extra aan gedacht. Waarschijnlijk is Allerheiligen rond 830 na Christus bedacht om de aandacht een klein beetje af te leiden van de voorouderverering die op Allerzielen plaats had. Allerzielen bestond namelijk al als heidens feest in de voorchristelijke tijd
Overledenen
Allerzielen wordt gevierd op 2 november. Tijdens deze Roomse hoogtijdag worden alle overledenen herdacht. Ook worden her en der requiemmissen opgedragen. Het is tijdens deze dag dat nabestaanden bloemen plaatsen bij het graf van hun dierbaren. Vaak zijn dit chrysanten, want die gaan zo lekker lang mee en zien er zo fleurig uit! Allerzielen stamt hoogstwaarschijnlijk van het Keltische feest Samhain. Samhain werd in de nacht van 31 oktober op 1 november gevierd. De Kelten zagen dit als hun nieuwjaarsnacht. Het oude jaar werd ten grave gedragen en het nieuwe stond op uit het graf. De overbekende naam ‘Halloween’ heeft alles te maken met Allerzielen. Zoals ook bij Kerstmis het geval is, hechten de Engelstaligen veel waarde aan de avond voor de grote feestdag. Christmas Eve(ning) is bekend. Analoog hieraan werd er ook gesproken van een All Hallows Eve(ning). Dit betekent letterlijk ‘Allerheiligenavond’ ofwel ‘de avond voor Allerheiligen’. Later werd All Hallows Eve verbasterd tot Hallowseve en nog later Halloween.
Samhain werd Halloween
De Kelten die de avond voor Samhain vierden en zo aan de wieg stonden van Halloween dachten dat de geesten van de doden uit hun graven zouden opstijgen om op zoek te gaan naar voedsel en naar een levend lichaam om daar het komende jaar mee vooruit te kunnen. Om de ‘boze’ geesten voor de gek te houden en af te weren, droegen de Kelten maskers en legden zij voedsel neer. Later zijn deze gebruiken vermengd met Romeinse en Christelijke invloeden. Samhain werd Allerheiligen/Halloween. En het werd een gebruik om als Christen op 2 november verkleed in lompen te bedelden voor zogenoemde zielencakes (krentenbrood). Elke verzamelde zielencake stond gelijk aan een gebed voor een overledene. De schenker van de zielencake kon op deze manier zijn nabestaanden eren en tegelijkertijd er voor zorgen dat hij wat zonden kwijtraakte. In feite raakten Allerheiligen en Allerzielen dus vermengd in het meer wereldlijke feest van Halloween. De Verenigde Staten maakten pas halverwege de negentiende eeuw kennis met het Europese Halloween. Ierse immigranten namen het feest mee naar de VS. Het is bizar om nu te zien dat het veramerikaniseerde feest weer terug wordt gebracht naar Europa, het gebied waar het feest ooit is ontstaan. Trick or treat? Jij mag het zeggen!
Reacties : 2 Commentaar »
Categorie: Engeland, Frankrijk, Europa, Verenigde Staten, België, Ierland, Allerzielen, Allerheiligen, Halloween, pompoen, chrysant, Katholieken, Anglicanen, christenen, Kelten, Samhain, All Hallows Eve
Categorieën : Actueel, Geschiedenis, Religie






























De mening van...