Tamagotchi voor je hond

Het is maar zeer de vraag of we onze skrivaduvel er een plezier mee zouden doen. Volgens mij weegt de Dog-e-Minder namelijk nog wel wat. De wat? De Dog-e-Minder, een soort van Tamagotchi voor aan de halsband van je trouwe viervoeter. Uiteraard is het een – overbodige – Amerikaanse vinding.

Jack Russells willen altijd wandelen.

Vlooien, luizen en teken
Het apparaatje houdt bij wanneer je hond heeft gegeten en gedronken, wanneer hij (of zij) is wezen wandelen en of het tijd is voor de volgende behandeling tegen vlooien, luizen, teken en andere lastige beestjes. Gebruikt je huisdier medicijnen? Ook dat schijnt de Dog-e-Minder te kunnen bijhouden. O ja, de ‘Doggigotchi’ fungeert tevens als een soort van identificatiemiddel. Je kunt namelijk je naam en telefoonnummer in het apparaatje zetten. Mocht je vrolijke vriendje er tussenuit peren, dan kan de eerlijke vinder er voor zorgen dat-ie weer snel terug is bij zijn baasje.

Een overbodige Amerikaanse vinding: de Dog-e-Minder. (c) Dog-e-Minder.

Niet automatisch
Helaas werkt de Dog-e-Minder niet automatisch. Telkens als je een activiteit hebt uitgevoerd (voeren, wandelen, behandelen tegen beestjes) moet je op een knopje drukken. Of dit nu zo handig is in het dagelijks gebruik, is de vraag. Ik kan me wel voorstellen dat een Dog-e-Minder gemakkelijk is bij dierenpensions en uitlaatservices.

Slecht nieuws voor broeikasprofeten

Het NIOZ (kort voor Koninklijk Nederlands Instituut voor Zeeonderzoek) weet het niet meer. Lange tijd is geroepen dat de zee opwarmt omdat we met een broeikaseffect te maken hebben. Helaas voor de NIOZ-onderzoekers kan de ‘zeewaterkoorts’ langs de Nederlandse kusten niet worden verklaard door de toename van broeikasgassen.

Elk jaar wat warmer
Uit het NIOZ-onderzoek blijkt dat de Noordzee sinds 1982 jaar wat warmer wordt. Wie nu gaat pootje baden zal merken dat het water ruim anderhalve graad warmer is dan toen. De onderzoekers becijferden echter dat de zee maar een halve graad warmer had moeten worden. Dit zou dan kunnen worden verklaard uit de CO2-toename. De hele graad extra ligt volgens het NIOZ aan zonnige lentes en zomers en een straffe westenwind in de winter.

Herbezinning broeikaskolder
Nu het NIOZ tot deze schokkende conclusie is gekomen, is het misschien tijd voor een herbezinning op het gebied van de broeikaskolder? Al jaren wordt door andere wetenschappers geroepen dat er geen verband is tussen CO2 en temperatuurstijging. En als er al een verband zou zijn, zorgt CO2 er voor dat de aarde afkoelt. De temperatuurtoename schrijven zij toe aan de activiteit van de zon. En daar hebben we als mens gelukkig (nog) geen invloed op, hoe zeer dit broeikasprofeten, beleidsmakers, politici en de belastingdienst ook spijt.

Zou het dan toch zo zijn dat de zon zorgt voor een warme aarde? Wat een gek idee!

Tijdreis naar de Tweede Wereldoorlog

Willie Wortel had er één. Professor Barabas ook. Waar ik het over heb? Een teletijdmachine! Alle internetters die de Google Earthsoftware op hun systeem hebben staan, kunnen zich voortaan meten met deze twee uitvinders! Sinds kort staat er namelijk historisch beeldmateriaal online. Wil je weten hoe Warschau er voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog uitzag? Geen probleem! Google Earth is je tijdreismachine!

Dit oorlogsbeeld van Berlijn is erg bekend.

Berlin, Bologna, Bordeaux
Samen met de GeoInformation Group heeft Google historisch fotomateriaal van de Tweede Wereldoorlog in het Earth-systeem ingebakken. De beelden zijn tijdens de oorlog geschoten door luchtverkenners van de Royal Air Force (RAF) en de United States Air Force (USAF). Momenteel kunnen meer dan veertig Europese steden worden bekeken. Het rijtje namen is illuster. Een aantal voorbeelden: Augsburg, Berlin, Bologna, Bordeaux, Gdansk, Dresden, Firenze, Frankfurt, Genova, Hamburg, Hannover, Leipzig, Lyon, Magdeburg, Mainz, Napoli, Roma, Split, Strassbourg, Stuttgart, Torino, Venezia en Wroclaw.

Berlijn in 1943. Deze beelden kenden we nog niet. (c) Google Earth.

Geheime missies
De foto’s die nu te zien zijn in Google Earth werden vrijwel allemaal tijdens geheime missies geschoten. De piloten wilden het gebied verkennen of ze wilden zien welke effecten de geallieerde bombardementen hadden gehad. Het losse fotomateriaal is digitaal bewerkt en aan elkaar geplakt. Op die manier is een compleet beeld ontstaan. In Google Earth kun je nu op een handige manier de tijd ‘doorspoelen’. Zo krijg je een goed beeld van de schade die in de Tweede Wereldoorlog is toegebracht aan de verschillende Europese steden. Het bekijken van de beelden is erg bijzonder. Kijk je bijvoorbeeld naar foto’s van het getto in Warschau, dan zie je in 1935 een mooi straatbeeld. Tien jaar later zie je alleen maar inslagkraters, puin en skeletten van gebouwen. In het jaar 2000 is Warschau weer helemaal verrezen uit de as van de Tweede Wereldoorlog. Waar eens bomkraters en puin te zien waren, zie je nu bruggen, parken, winkels en wolkenkrabbers.

Website tegen de verveling

Ooit gedacht aan het maken van een roos met plakband? Of het zelf vouwen en bakken van gelukskoekjes? Wat dacht je van het vervaardigen van een nep-tattoo? Het drogen van tomatenzaadjes? Voor wie zich écht verveelt tijdens dit weekeinde (of op andere dagen) is er een leuke website: Show Off! Iedereen die zich verveelt, kan hier een hendel overhalen en binnen een mum van tijd krijg je een suggestie voor een vrije tijdsbesteding. Erg leuk!

Show Off: een website tegen de verveling! (c) Show Off.

Knoeierijen zijn verleden tijd

Koks – van de hobbyist tot de absolute professional – kennen allemaal het probleem van het geknoei met een snijplankje. Heb je eindelijk je groenten juliënne of brunoise gesneden, probeer je het hele zwikkie in de pan te krijgen en ja hoor: een flink deel dondert op de grond. Duitse designgoeroes Chris & Ruby stoorden zich ook aan deze knoeierijen. Daarom bedachten ze iets wat erg voor de hand ligt: een snijplank waar je een bord in kunt schuiven. Het ding is geniaal in al zijn eenvoud!

Geniaal in zijn eenvoud: de Transfer Board! (c) Chris & Ruby.

Alles op de juiste plek

Door de halfronde opening kun je heel simpel alles op de juiste plek krijgen. Ook een pan (wel eentje met van die randjes) kun je er in schuiven. Het snijplankje van geolied beukenhout heet officieel ‘Transfer Board’. Het is nog niet bekend of het ding ook op de markt gaat komen en wat de kosten zullen zijn. Ongetwijfeld gaat er een stel Chinezen mee aan de haal en zien we het plankje in no time in de schappen bij Blokker of Xenos!

‘Het is kankerdag!’

“Het is kankerdag!” Deze opmerking haalde mij zojuist uit mijn trance tijdens het lunchwandelen. “Wist u dat meneer? Dat het vandaag kankerdag is?” Nee, dat wist deze meneer niet. Meneer schrok ook een beetje van de patsboemmanier waarop dit tegen hem werd gezegd. Ik vond het juist een lekkere dag. Een fijne dag. Eindelijk weer eens een dag waar je de schijn van het voorjaar voelt (het was immers zeven graden boven nul en droog). “Ik volg je niet helemaal, geloof ik”, antwoordde ik aarzelend. “Geeft niet, dan vertel ik u wel waar het over gaat.” Zo, die kon ik in mijn zak steken!

4 februari = Wereld Kanker Dag. (c) KWF Kankerbestrijding.

KWF Kankerbestrijding
Het meisje dat mijn doorgang versperde was getooid in een jas van KWF Kankerbestrijding. Het goede doel was op duidelijk ronselpad! Of ik donateur wilde worden (nee, want ik geef al op een andere manier). Of ik wist wat kankerdag betekende (nee, maar dat zou zij mij vertellen). Om een lang verhaal kort te maken, bleek het te gaan over Wereld Kanker Dag. Dat is dus heel wat anders dan een normale kankerdag (wat een vreselijk woord is het eigenlijk). Het is ieder jaar op 4 februari Wereld Kanker Dag. Dat wist ik dus niet.

Aandacht voor kanker
De dag is een initiatief van de International Union Against Cancer (UICC), een club waarbij bijna driehonderd kankerbestrijdingsorganisaties aangesloten zijn. Ook KWF schijnt er dus bij te zijn aangesloten. Tijdens deze dag willen de kankerbestrijdingsorganisaties onder het grote publiek aandacht vragen voor kanker en de bestrijding daarvan. Tevens willen zij er voor zorgen dat de thema’s kankeronderzoek en -bestrijding hoger op het politieke prioriteitenlijstje komen te staan. Door de ‘recht-voor-zijn-raap-en-midden-in-je-gezichtaanpak’ van de donateurronselaar ben ik me er nu ineens van bewust dat deze vreselijke ziekte er is. Mijn dag is direct een stuk minder vrolijk… Maar een kankerdag is het gelukkig niet geworden.

Hier heb ik niets aan toe te voegen. (c) kankerverziektjetaal.nl.

Naschrift:
Overigens ben ik absoluut tegen het te pas en te onpas gebruiken van het woordje kanker. Het is een feit dat kanker je taal kan verzieken. Graag wil ik iedereen in dit kader wijzen op de website van de veel te vroeg overleden Richelle Laurijsen (16). Het achteloos gebruiken van het woordje kanker in je dagelijkse taal is volgens deze tiener “Not right! Kappen dus!”

Nederland Paniekland

Als ik heel erg diep graaf in mijn geheugen dan meen ik me te herinneren dat er ooit een televisieprogramma is geweest met de naam ‘Nederland Muziekland’. Dat was nog in de tijd dat de kraaien achteruit vlogen, de guldens van hout waren en ons alfabet veertig letters telde. Ik pleit er voor om ons land in deze ‘bange en koude dagen’ een nieuw thema te geven: Nederland Paniekland! Dat past mooi bij dat programma van toen!

Vroeger hoorde sneeuw er gewoon bij. Nu heb je meteen een weeralarm te pakken!

Siberisch koud en vriesvakfris
Het is eigenlijk te gek voor woorden. In de tijd dat Nederland Muziekland op televisie was (de commerciëlen bestonden nog niet, zelfs Nederland 3 moest nog worden uitgevonden), schaatsten we over de be-ijzelde straten. Sneeuwpoppen bleven maandenlang staan en de Elfstedentocht werd wekelijks verreden. Ik bedoel: toen was het koud. Siberisch koud bij tijd en wijle, gewoon vriesvakfris vrijwel elke winter. Zand en zout werden door gemeenteambtenaren met veel plezier gemengd om de straten, dreven en paden begaanbaar te houden. Iedere burger maakte ook nog zijn of haar stoepje schoon.

Er is geen zoutcrisis in de échte winterlanden. Daar past men zich gewoon aan.

Extreme omstandigheden
Als er tegenwoordig maar één sneeuwvlokje valt, roepen de weergoeroes om het hardst dat er sprake is van extreme omstandigheden (“Neem proviand, drinken en dekens mee als je van huis naar de supermarkt rijdt!“). Weeralarmen zijn schering en inslag. Voorwaarschuwingen (wat een vreemd woord) horen we nog vaker. De staat van algehele paniek is uitgebroken! “Nog even en het zout is op!” “Het einde van de zoutvoorraad komt in zicht!” “We hebben te kampen met de meest ernstige zoutcrisis in jaren!” Dit soort koppen doen mij beseffen dat we meer dan ooit tevoren een volk zijn geworden dat niet nuchter te noemen is. We vallen van de ene hype in de andere hoax. Een beetje vorst, een paar centimeter sneeuw en wat ijzel: vroeger was het heel normaal. Waarom zouden we er nu dan zo over tekeer gaan? Is er soms sprake van een nieuwe komkommertijd, dat de media zo veel aandacht aan een beetje winterweer besteden? Wie weet.

In sommige landen is een beetje sneeuw goed voor de economie!

Sneeuw, ijzel en vorst
Hoe anders is het in de landen die met échte winters te maken hebben: Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Italië, Siberië en ga zo maar door. Hoor je daar iemand klagen? Worden daar weeralarmen afgegeven? Nee, nope, nakkes! Daar past men zich aan de seizoenen aan. Winterbanden op de auto’s, rustig rijden, dikke kleren aan, niet klagen (maar dragen) en gewoon verder gaan met je leven. In deze winterlanden zouden de mensen het vreemd vinden als er geen sneeuw, ijzel en vorst zouden zijn. Wellicht zou zo’n situatie dan kunnen leiden tot een weeralarm. Maar hier in Nederland… Brr…

Worstelen met WordPress

Altijd leuk om te doen: een nieuwe website ontwikkelen! Voorheen moest je dan aan de gang met ‘ingewikkelde’ html-codes en andere ‘enge’ programmeerdingen. Tegenwoordig is het kinderspel! Met een content managementsysteem en een aantal standaard bouwstenen kom je immers een heel eind. Het is net Lego!

Websites bouwen met het gemak van Lego. (c) Lego.com.

Supersites in elkaar flansen
Als WordPress-fan werk ik uiteraard met het gratis te downloaden WP-systeem. Hiermee kun je niet alleen weblogs in elkaar flansen, met net zo veel gemak maak je er supersites mee. Het mooie van WordPress is dat het zo lekker intuïtief werkt. Een kind kan de was doen. Maar dan komt de aap een klein beetje uit de mouw. Omdat je ontzettend veel keuzemogelijkheden hebt, wordt het maken van een simpele site al wat moeilijker. Welk thema moet ik kiezen? Welke plugins, widgets en add ons? Hmm… Lastig! En hoe moest ik ook al weer de server inrichten? Moet ik er wel of geen schrijfrechten op zetten? Of toch alleen leesrechten. Een belletje met mijn provider bracht opheldering (dank Vevida!).

Er zijn alleen maar winnaars als je worstelt met WordPress.

Het duurt even
Oké, ik ga er wel uitkomen hoor. Maar het duurt even. Het is voor mij een leuk leerprocesje om mee bezig te zijn. Een beetje hobby, een beetje werk. Een beetje pielen en een beetje worstelen met WordPress. Het mooie aan deze worstelpartij is dat zowel WordPress als ik er al winnaar uit zullen komen. De website-in-wording gaat er zeker komen. En de site zal er lekker strak uitzien. Erewoord!

260.000 euro voor een bonk roest

Wat doe je met een illegale sportauto? Omkatten? Op Marktplaats zetten? Hmm…het kan, maar verstandig is anders. In de jaren dertig van de twintigste eeuw brak een aantal Zwitsers zich ook het hoofd over deze vraag. Zij zaten zwaar in hun maag met een plaatje van een Bugatti.

Bugatti spreekt tot de verbeelding. Bron: autoblog.nl.

Op de botenhelling
De illegaal het land in gesmokkelde Bugatti Type 22 Brescia (anno 1925) werd door de Zwitsers – bang voor de autoriteiten – op een botenhelling gezet en het Lago Maggiore in geduwd. De auto, waarover geen invoerrechten waren betaald, lag van 1937 tot voor kort op de bodem van het meer. Medio 2009 vonden duikers het roestige vehikel terug op een diepte van bijna zestig meter.

Geen broodje aap: een Bugatti in het Lago Maggiore. (c) Bonhams.com.

Bonk roest wordt niet opgeknapt
Inmiddels is de bonk roest op het droge getakeld en bij opbod verkocht door veilinghuis Bonhams. De nieuwe eigenaar telde er ruim 260.000 euro voor neer. Het is onbekend of de invoerrechten alsnog geregeld moesten worden. De auto, die werd verkocht tijdens de jaarlijkse Rétromobileverkoop van Bonhams, werd aangekocht door de Peter Mullin Collection uit Californië. De Brescia wordt niet opgeknapt of gerestaureerd. Het wrak van de tweezitter wordt in zijn huidige toestand geconserveerd en tentoongesteld.

Deze bonk roest was nog veel geld waard. (c) Bonhams.com.

Broodje aap
Lange tijd werd gedacht dat het verhaal van een Bugatti in het Lago Maggiore een broodje aap was. Duikers van het Centro Sport Subacquei Salvataggio uit Ascona brachten de waarheid echter aan het licht. Aanvankelijk werd de verkoopwaarde geschat op zo’n 70.000 euro. Dat er nu een megabedrag voor is neergeteld, is erg bijzonder. Wellicht heeft het te maken met de bestemming van het aankoopbedrag. Alle 260.000 euro’s komen ten goede aan de Damiano Tamagnistichting. Deze stichting zet zich in tegen zinloos geweld in het algemeen en tegen geweld onder jongeren in het bijzonder. De naamgever van de stichting, Damiano Tamagni, was lid van de duikclub uit Ascona. Hij werd ruim een jaar geleden het slachtoffer van zinloos geweld.

Binnenkort te zien in een Amerikaans museum. (c) Bonhams.com.

Een jaarsalaris voor een camera

Het moeten mooie jaren zijn geweest, de tijd waarin Joseph Nicéphore Niépce (1765-1833) en Louis Jacques Mandé Daguerre (1787-1851) wonderen mogelijk maakten en grote stappen zetten op het gebied van fotografie. Beide Franse heren worden beschouwd als uitvinders van de fotografie.

De eerste foto ter wereld die is bewaard gebleven: een stalknecht met paard. Gemaakt in 1825 door Joseph Nicéphore Niépce.

Experimenten om beelden te vangen
Niépce startte in 1793 met allerlei experimenten om beelden te vangen. Het lukte hem al gauw om foto’s te maken, maar deze verbleekten vrijwel direct. In 1822 bedacht hij het procédé waarmee permanente foto’s mogelijk werden. Een paar jaar daarna, in 1825, vervaardigde hij zijn eerste foto. Hij zette een gravure van een stalknecht met paard op de gevoelige plaat. Een jaar later maakte hij – samen met Daguerre – de eerste foto van de buitenwereld. Deze foto geeft ons een blik op het uitzicht vanuit zijn dakraam. De resultaten van de inspanningen van Niépce waren voor de eerste helft van de negentiende eeuw verbluffend en wonderlijk.

De eerste 'prent' van de buitenwereld: uitzicht vanuit het huis van Niépce in Le Gras. We schrijven het jaar van onze Heer 1826!

Unieke foto’s
Niépce en Daguerre werkten bij hun uitvindingen op fotografiegebied nauw samen. Na het nemen van de eerste foto’s stortte Daguerre zich op het bedenken van een methode om op een snelle manier foto’s te maken. Vier jaar na de dood van Niépce vond Daguerre de daguerreotypie uit. Dit is een methode waarmee zeer gedetailleerde foto’s konden worden ontwikkeld. Bij het procédé werd een gepolijste plaat gebruikt. Deze plaat was geprepareerd met kwikdampen. Daguerre maakte bij zijn techniek geen gebruik van negatieven. Een daguerreotypische afbeelding was meteen positief. Daardoor was het onmogelijk om meerdere afdrukken te maken. Dit zorgde dus voor werkelijk unieke foto’s!

Daguerreotype van Daguerre uit 1838. Te zien is de Boulevard du Temple in Parijs. Dit is de allereerste fotografische afbeelding van een mens: er is linksonder een man in beeld die bezig was zijn laarzen te laten poetsen.

Speeltje voor welgestelden
De kosten voor het ontwikkelen waren erg hoog. Ook de apparatuur waarmee beelden konden worden gevangen was vrijwel onbetaalbaar. De daguerreotypie werd al gauw het speeltje van rijken en welgestelden. Halverwege de negentiende eeuw verdween verdween de daguerreotypie van het fotografische toneel. Nieuwe – goedkopere, betere en meer betrouwbare – technieken kwamen er voor in de plaats. Het duurde echter nog een flinke tijd voordat fotografie voor de grote massa bereikbaar werd. Vergelijk dit eens met de huidige tijd, waarin werkelijk iedereen een camera binnen handbereik heeft en waarin er zo veel foto’s worden gemaakt dat het schier onmogelijk is geworden ze ooit allemaal te ordenen!

Eén jaarsalaris is niet meer voldoende om deze camera te kopen. (c) WestLicht Photographica Auction.

Fotografische romantiek
Liefhebbers van fotografische romantiek dienen binnenkort naar Wenen af te reizen. Daar kan immers worden geboden op een daguerreotype van de firma Giroux. Het betreft een exemplaar van ‘s werelds eerste fotocamera die op commerciële basis werd geproduceerd. In mei a.s. wordt de camera per opbod verkocht door het Weense veilinghuis WestLicht Photographica Auction. De camera in kwestie is 171 jaar oud en al generaties in het bezit van een familie uit Noord-Duitsland.

Goed kijken, dan zie je de handtekening van Daguerre! (c) WestLicht Photographica Auction.

Handtekening van Daguerre
Alphonse Giroux, de zwager van Louis Jacques Mande Daguerre, is de maker van de camera. Hij fabriceerde deze Daguerreotype in september 1839. Erg bijzonder is dat Daguerre er zijn handtekening op heeft gezet! De camera is nog in originele staat. Zelfs de handleiding (in het Duits) uit 1839 zit er nog bij: ‘Praktische Beschreibung des Daguerreotyp’s’. Toen de camera op de markt kwam, kostte het apparaat zo’n vierhonderd Franse francs. Dit was ongeveer het jaarsalaris van een arbeider. Wat de camera nu gaat opbrengen, is onbekend. Het bieden start bij 200.000 euro. WestLicht gokt op een verkoopbedrag tussen de 500.000 en 700.000 euro. Niet bepaald het jaarsalaris van een huidige arbeider dus!